Otwórz menu główne

Ludwik Mycielski (powstaniec styczniowy)

oficer polski, powstaniec

Rotm. Ludwik Mycielski (ur. 14 września 1837 w Chocieszewicach – zm. 4 listopada 1863 koło wsi Strachosław niedaleko Chełma) – polski ziemianin, uczestnik powstania styczniowego.

Ludwik Mycielski
Ilustracja
portret pędzla Józefa Simmlera obecnie w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie
Herb
Dołęga
Rodzina Mycielscy
Data i miejsce urodzenia 14 września 1837
Chocieszewice
Data i miejsce śmierci 2 listopada 1863
Strachosław
Ojciec Teodor Mycielski
Matka Aniela Mielżyńska

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Był najstarszym synem działacza społecznego i oficera w powstaniu listopadowym Teodora (zm. 1874) i Anieli z Mielżyńskich, bratem m.in. Ignacego. Kształcił się w gimnazjum we Wrocławiu, następnie służył w kawalerii pruskiej. Dosłużył się stopnia podporucznika. Po opuszczeniu służby wojskowej objął dobra w Smogorzewie (powiat Koźmin).

Po wybuchu powstania udał się w marcu 1863 do Krakowa, a następnie do obozu Mariana Langiewicza w Goszczy. Został mianowany rotmistrzem i uczestniczył w organizowaniu powstańczej kawalerii. Wyróżnił się w bitwach pod Chrobrzem i Grochowiskami. Ranny, wyjechał na kurację do Wiednia.

 
Pomnik Ludwika Mycielskiego w Gębicach koło Pępowa

Po powrocie do Krakowa zorganizował oddział kawalerii (trzy plutony, ok. 80 żołnierzy) i na jego czele w lipcu 1863 udał się w granice Królestwa Polskiego. Nie udało mu się połączyć z oddziałem powstańczym pod dowództwem "Kosy" i po porażce w potyczce z kozakami wycofał się do Galicji. Niepowodzenie akcji Mycielskiego spotkało się z ostrą krytyką (m.in. lwowskiej "Gazety Narodowej") i doprowadziło do wytoczenia mu sprawy przed sądem wojennym, który go jednak uniewinnił. W październiku 1863 udał się na Lubelszczyznę i dowodził jazdą w oddziale Tomasza Wierzbickiego. Poległ dowodząc patrolem w starciu z dragonami rosyjskimi, podczas bitwy pod Mołodutynem (Zieliński wymienia tę miejscowość jako Mołoduszyn) 2 listopada 1863 r, został pochowany na cmentarzu unickim w Sielcu.

Nie był żonaty. Podobno wyróżniał się potężnym wzrostem i nieprzeciętną siłą fizyczną.

Polegli powstańcy 1863 roku zostali odznaczeni przez Prezydenta RP Ignacego Mościckiego 21 stycznia 1933 roku Krzyżem Niepodległości z Mieczami[1].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Zarządzenie o nadaniu Krzyża Niepodległości z mieczami poległym i zmarłym Powstańcom 1863 r. (M.P. z 1933 r. nr 24, poz. 32).

BibliografiaEdytuj