Otwórz menu główne

Maciej Jaworek

polski żużlowiec

Maciej Jaworek (ur. 24 lutego 1961 w Warce) – polski żużlowiec. Pięciokrotny mistrz Polski (w drużynie, w parach i raz indywidualnie).

Maciej Jaworek
Ilustracja
Data i miejsce
urodzenia
24 lutego 1961
Warka
Pseudonim "Jawor"

KarieraEdytuj

Wychowanek Falubazu Zielona Góra, w którego barwach startował od 1978, kiedy to uzyskał licencję. Jeden z najbardziej dynamicznie jeżdżących zawodników zielonogórskiego klubu, którego rozwój kariery zbiegł się z największymi jego sukcesami. Po odejściu Henryka Olszaka był, obok Andrzeja Huszczy i Jana Krzystyniaka, jednym z tzw. trzech muszkieterów, stanowiąc o sile zielonogórskiego żużla.

W krajowym żużlu zdobył niemal wszystko. Był zawodnikiem otwartym na nowinki z Zachodu. Dobrze wykorzystywał możliwości techniczne angielskiej fabryki Weslake. Rozwój jego talentu zbiegł się z zapaścią finansową i technologiczną polskiego żużla. W połowie lat 80. XX w., głównie z uwagi na izolacje międzynarodową, brak kontaktu z rynkami zachodnimi, przepaść technologiczna znacznie się powiększała. To jedna z najważniejszych przyczyn, przez które Jaworek nie zdobył sukcesów międzynarodowych.

W zielonogórskim Falubazie stopniowo piął się w hierarchii wewnątrzzespołowej. W 1985 zdobył miano nieformalnego lidera, dystansując w finale IMP w Gorzowie swych klubowych kolegów, mistrzów Polski par, Krzystyniaka i Huszczę.

Na rok 1986 przypadło apogeum jego kariery. W lidze nie miał sobie równych, zdobywając niejednokrotnie po 17, 18 punktów w meczu. Wsparcie uzyskał jedynie od A. Huszczy, przez co zielonogórska drużyna nie obroniła mistrzowskiego tytułu i skończyła rozgrywki na 4. miejscu. W rozgrywkach indywidualnych awansował do Finału Kontynentalnego IMS i zdobył z kompletem punktów tytuł IMP na macierzystym torze w Zielonej Gorze[1][2].

Niewielu zawodników było wówczas w stanie się z nim równać. Huszcza zaczynał wyraźnie być w klubowym rankingu numerem drugim, na krajowym podwórku jedynym poważnym konkurentem był zaś Wojciech Żabiałowicz, dysponując już wówczas superszybkimi GM-ami.

Jesienią 1986 Jaworek wyjechał do Republiki Federalnej Niemiec[3]. Wyjazd, odebrany powszechnie jako wielkie zaskoczenie, planowany był już rok wcześniej. Mimo kilku pism do kierownictwa klubu, z prośbą o przedłużenie urlopu, nie wrócił wiosną 1987 na inaugurację sezonu[3]. Jaworek uznał, ze sportowe możliwości jego rozwoju w Polsce dobiegły końca. Chciał startować na sprzęcie zachodnim, mierzyć się z międzynarodową czołówką. W planach miał kontrakt w brytyjskim klubie. Jego wyjazd został jednak w Polsce odebrany jako zdrada[3], a starty w Bundeslidze zostały zablokowane.

Dopiero po dwóch latach kara została anulowana, przez co możliwe stały się występy w niemieckiej ligi żużlowej. W 1989 wystąpił w klubie IG Neuenknick - 4 miejsce oraz w 1990 r. MC Norden - 5 miejsce, uzyskując średnią 2,833[4].

W 1990 powrócił temat jego ponownych występów w polskiej lidze. Jaworek wyjechał na zielonogórski tor dopiero w marcu 1992[3]. Był od razu jednym z liderów ówczesnego DMP. To z jego udziałem zespół Morawskiego zdobył tytuł Drużynowego Pucharu Polski. Awansował także do finału IMP w Zielonej Gorze. Zielonogórski klub nie obronił jednak tytułu DMP.

Sezon 1993 zaczął się tragicznie dla Morawskiego i M. Jaworka. W sparingowym meczu z Unią Leszno doszło do kolizji, w wyniku której zespół stracił na zawsze Andrzeja Zarzeckiego a M. Jaworek został poważnie kontuzjowany, złamanie kręgosłupa bez uszkodzenia nerwów[3]. Powrócił jeszcze na tor w ostatnim meczu sezonu, przeciwko Stali Gorzów, jednak był to koniec jego kariery.

Najważniejsze osiągnięciaEdytuj

Rozgrywki drużynoweEdytuj

MDMP:

  • III miejsce 1979
  • Mistrz 1980

DMP:

  • III miejsce 1979
  • Mistrz 1981
  • Mistrz 1982
  • IV miejsce 1983
  • III miejsce 1984
  • Mistrz 1985
  • IV miejsce 1986
  • IV miejsce 1992

Puchar Polski:

  • Mistrz 1992

Rozgrywki paramiEdytuj

MPPK:

  • III miejsce 1986

Rozgrywki indywidualneEdytuj

Srebrny Kask:

  • III miejsce 1981
  • I miejsce 1980 i 1982

MIMP:

  • Drugi wicemistrz 1981
  • Mistrz 1982

IMP:

  • III miejsce 1985
  • Mistrz 1986

PrzypisyEdytuj

  1. Pamiętacie fantastyczne złoto Macieja Jaworka? To już 30 lat., 14.09.2016, zielonagora.wyborcza.pl.
  2. 24 lata temu Maciej Jaworek został Mistrzem Polski., 14.09.2010, zuzel.zgora.pl.
  3. a b c d e Cezary Konarski: Prawdziwa historia mistrza Jaworka., 01.07.2011, zielonagora.sport.pl.
  4. Historia Sportu Żużlowego, Maciej Jaworek: MISTRZOSTWA RFN (WEST GERMAN CHAMPIONSHIPS)..

BibliografiaEdytuj

  • B.A. Łusiak, Macieja Jaworka bonus, zwycięstwo, wykluczenie i upadek, ZKZ SSA ZG, Wydanie 1, Zielona Góra 2011; ​ISBN 978-83-925001-9-3
  • Świat Żużla (Tygodnik Żużlowy), nr 3(51), rok 2002: Gwiazdozbiór polskiego żużla, J... jak Jaworek