Marceli Rewieński

Oficer Wojska Polskiego

Marceli Piotr Erazm Rewieński (ur. 2 lipca 1892 w Niżnym Nowogrodzie[1], zm. 1965 w Kanadzie) – podpułkownik saperów Wojska Polskiego.

Marceli Rewieński
Ilustracja
ppłk Marceli Rewieński
podpułkownik saperów podpułkownik saperów
Data i miejsce urodzenia 2 lipca 1892
Niżny Nowogród
Data i miejsce śmierci 1965
Kanada
Przebieg służby
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki XVII Batalion Saperów
Batalion Elektrotechniczny
Stanowiska dowódca batalionu saperów
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa
obrona Warszawy 1939
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Złoty Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Marceli Piotr Erazm Rewieński urodził się 2 lipca 1892 roku w rodzinie Henryka (ur. 1860), inżyniera, i Teressy z domu Schmidt po matce z Dziakońskich (ur. 1865).

W listopadzie 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego. Wziął udział w wojnie z bolszewikami. W kwietniu 1920 roku został dowódcą XVII batalionu saperów[2]. 30 lipca 1920 roku pod wsią Świrydy został ranny. W sierpniu powrócił do batalionu[3]. 9 września 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu kapitana, w korpusie inżynierii i saperów, w „grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej”[4].

1 czerwca 1921 roku nadal pełnił służbę w XVII batalionie saperów, a jego oddziałem macierzystym był 7 pułk Saperów Wielkopolskich[5]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 51. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów, a jego oddziałem macierzystym był w dalszym ciągu 7 pułk Saperów Wielkopolskich w Poznaniu[6][7]. W 1924 roku służył w Oficerskiej Szkole Inżynierii w Warszawie, pozostając oficerem nadetatowym 7 pułku saperów[8]. W lipcu 1924 roku opracował wraz z innymi oficerami, m.in. z pułkownikiem saperów Konstantym Hallerem, plan obrony Wybrzeża i Gdyni na wypadek wojny[9].

Następnie był wykładowcą w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie[10]. 23 stycznia 1928 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów[11]. Od 9 września 1929 roku do 19 kwietnia 1936 roku był dowódcą batalionu elektrotechnicznego w Nowym Dworze[12][13]. W 1935 roku generał Tadeusz Kutrzeba wystawił mu następującą opinię: „jeden z czołowych oficerów sztabowych saperów. Wybitnie inteligentny, posiada duże doświadczenie i solidne wykształcenie saperskie. Dobry organizator pracy. Wymowa trudna z naleciałościami kresowymi. Bardzo towarzyski, wybitny sportowiec”. Wchodził w skład Komitetu Redakcyjnego Przeglądu Wojskowo-Technicznego – miesięcznika wydawanego przez Dowództwo Saperów, Dowództwo Wojsk Łączności i Dowództwo Broni Pancernych[14]. Jest współautorem książki pt. „Fortyfikacja Polowa”, wydanej w 1929 r. w Warszawie[15].

W latach 1936–1939 pełnił służbę w Wyższej Szkole Inżynierii w Warszawie na stanowisku kierownik przedmiotu w Szkole Podchorążych Saperów[16][17]. W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku (do 11 września) był dowódcą saperów w Dowództwie Obrony Warszawy[18]. Po zakończeniu walk dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu VI E Dorsten (numer jeniecki 115)[19]. Zmarł w Kanadzie, został pochowany na cmentarzu w prowincji Ontario.

Jego braćmi byli: Leon, Władysław[20], Józef i Marian.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

 
Ppłk Marceli Rewieński podczas uroczystości w 1931 r.

PrzypisyEdytuj

  1. Wojskowe Biuro Historyczne, wbh.wp.mil.pl [dostęp 2020-07-06].
  2. Mańkowski 1934 ↓, s. 26.
  3. Mańkowski 1934 ↓, s. 30-31.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 36 z 22 września 1920 roku, s. 893.
  5. Spis oficerów 1921 ↓, s. 345, 842 tu podano, że urodził się 2 czerwca 1892 roku.
  6. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 229 tu podano, że urodził się 2 czerwca 1892 roku.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 886, 906.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 810, 828, 1386.
  9. Przygotowania na wypadek wojny prowadzone w Gdyni do 1939 ro - Obrona Wybrzeża 1939 r., www.lowyb.fora.pl [dostęp 2016-10-07].
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 582, 591 tu podano, że urodził się 15 czerwca 1892 roku.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 28 stycznia 1928 roku, s. 20.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 sierpnia 1929 roku, s. 300.
  13. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 760.
  14. Przegląd Wojskowo Techniczny Dowództwa Wojsk Łączności i Dowództwa Broni Pancernej., Miesięcznik Dowództwa Saperów, Dowództwa Wojsk Łączności i Dowództwa Broni Pancernej. Rok jedenasty, Tom XXI, Warszawa, luty 1937.
  15. K. Biesiekierski, K.Kleczke, M.Rewieński, Fortyfikacja Polowa, Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, Warszawa, 1929.
  16. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 242, 483.
  17. Fortyfikacja polowa / Produkt / Księgarnia internetowa Rzeszów LIBRA.pl - książki, www.libra.pl [dostęp 2016-10-07].
  18. Głowacki 1985 ↓, s. 20, 288 tu jako Marceli Rowieński.
  19. Marceli Rewieński. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2017-10-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-11-24)].
  20. Władysław Rewieński. IPN. [dostęp 2018-03-09].
  21. Mańkowski 1934 ↓, s. 41.
  22. M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 101 „za zasługi na polu organizacji i wyszkolenia wojska”.

BibliografiaEdytuj