Memmiusze

Memmiusze (Memmii) – rzymski ród plebejski, z którego wywodziło się kilku trybunów ludowych od czasów wojny jugurtyńskiej do czasów Augusta. Pierwszym członkiem rodu, który osiągnął znaczenie, był Gajusz Memmiusz pretor w 175 p.n.e.

W Eneidzie Wergiliusza jako eponim rodu Memmiuszów występuje Mnesteus[1] jeden z towarzyszy Eneasza.

Publiusz Memmiusz Regulus, który był konsulem dodatkowym (consul suffectus) w 31 n.e. oraz namiestnikiem Mezji, Macedonii i Achai w latach 35-44 n.e., przyczynił się do nadania obywatelstwa szeregu przedstawicieli elit Peloponezu, o czym świadczy liczne nomen Memmiuszy używane przez dostojników greckich[2][3][4].

Przedstawiciele roduEdytuj

Greccy obywatele rzymscyEdytuj

  • Publius Memmius Cleander – duumwir w 66/67 n.e. w Koryncie, gdzie nadzorował wzniesienie posągu cesarza Nerona, epimeleta amfiktionii delfickiej i kapłan kultu cesarskiego[19].
  • Publius Memmius Damares – patronom w 144/145 n.e.[20]
  • Publius Memmius Deximachus – prawdopodobnie eponimiczny patronom, syn Memmi Pasicharei i Publiusza Memmiusza Pratolasa[21].
  • Gaius Memmius Eudamus – otrzymał nomen za pośrednictwem namiestnika[11].
  • Publius Memmius Philodamus – syn poprzedniego[11].
  • Publius Memmius Pratolaus – eponimiczny patronom, epimeleta pełniący urząd patronoma w imieniu boga Likurga w latach 20. III w. n.e.[22]
  • Memmius Aurelius Eutychus – epimeleta, dwukrotny gimnazjarcha, nadzorował naprawę mostu na Eurotasie około połowy III w. n.e.[23]
  • Publius Memmius Pratolas – mąż Memmi Pasicharei, ojciec Tytusa Statiliusa Lampariasa Memmianusa i Publiusza Memmiusza Deximachusa[21].
  • Publius Memmius Critolaus Theocles – ekwita i trybun wojskowy w I w. n.e.[24]
  • Memmia Ageta – pierwsza żona senatora Brasidasa ze Sparty[25].
  • Memmia Pasicharea – siostra Tytusa Statiliusza Lampariasa, żona Publiusza Memmiusza Patrolasa, matka Publiusza Memmiusza Deximachusa i Tytusa Statiliusa Lampariasa Memmianusa[21].
  • Gaius Memmius Threptos – znany z popiersia datowanego na II w. n.e. dedykowanego Zeusowi Hypsistosowi (Najwyższemu), które jest przechowywane w Muzeum Archeologicznym w Pireusie[26].
 
Popiersie Gajusza Memmiusza Threptosa

PrzypisyEdytuj

  1. Wergiliusz, Eneida, V 116; XII 127.
  2. Pawlak 2011 ↓, s. 46.
  3. Pawlak 2011 ↓, s. 188.
  4. Pawlak 2011 ↓, s. 206.
  5. Crawford 1974 ↓, s. 648, 313/1b.
  6. Cyceron, Pro Caecina, 10.
  7. ILS 1902 ↓, s. 383
  8. PIR 1897 ↓, s. 327 (nr 98)
  9. Tacyt, Roczniki, XV 23.
  10. PIR 1897 ↓, s. 364 (nr 341)
  11. a b c Pawlak 2011 ↓, s. 61.
  12. Supplementum Epigraphicum Graecum (SEG) 48:742.
  13. ILS 1892 ↓, s. 197 L. Memimius C. f. Gal. q., tr. p[l.] | frumenti curator ex s. c. praefectus leg. XXVI et VII | Lucae ad agros dividundos pontifex Albanus. | Memmia filia testamento suo fieri iussit.
  14. PIR 1897 ↓, s. 363 (nr 336)
  15. PIR 1897 ↓, s. 363 (nr 337)
  16. a b c Grainger 2005 ↓, s. XIV.
  17. PIR 1897 ↓, s. 365 (nr 345)
  18. ILS 1892 ↓, s. 227 Senecioni | Memmio Gal. | Afro cos., proc. | Sicil., leg. pr. pr. | provinc. Aquitan., | L. Memmius Tuscillus | Senecio | patri optumo.
  19. Pawlak 2011 ↓, s. 206, 207.
  20. Pawlak 2011 ↓, s. 189.
  21. a b c Pawlak 2011 ↓, s. 188, 189.
  22. Pawlak 2011 ↓, s. 114.
  23. Pawlak 2011 ↓, s. 103, 104.
  24. Pawlak 2011 ↓, s. 271, 272.
  25. Pawlak 2011 ↓, s. 190.
  26. Miller 2009 ↓, s. 16.

BibliografiaEdytuj

Źródła
Opracowania
  • Michael H. Crawford: Roman Republican Coinage. Cambridge: Cambridge University Press, 1974. (ang.).
  • John D. Grainger: Nerva an the roman succession crisis of AD 96–99. Londyn: Routledge, 2005. ISBN 0415-34958-3. (ang.).
  • Hermann Dessau: Inscriptiones Latinae Selectae. T. I. Berlin: Weidmann, 1892. (łac.).
  • Hermann Dessau: Inscriptiones Latinae Selectae. T. II. Cz. 1. Berlin: Weidmann, 1902. (łac.).
  • Prosopographia Imperii Romani. Pod redakcją Hermanna Dessaua. T. II. Berlin: Georg Reimer, 1897. (łac.).
  • Stephen G. Miller: The Berkeley Plato: From Neglected Relic to Ancient Treasure. The Regents of Universisty of California, 2009. ISBN 978-0-520-25833-4.
  • Marcin Pawlak: Rzymski Peloponez: greckie elity polityczne wobec cesarstwa. Kraków: Towarzystwo Wydawnicze "Historia Iagellonica", 2011. ISBN 978-83-62261-30-7.
  • William Smith: Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. T. 2. Little, Brown, and Company, 1870, s. 1026, 1027. Perseus Digital Library.
  • Mała encyklopedia kultury antycznej. Warszawa: PWN, 1983, s. 472. ISBN 83-01-03529-3.

Linki zewnętrzneEdytuj