Miączyn (województwo lubelskie)

wieś w województwie lubelskim

Miączynwieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie zamojskim, w gminie Miączyn[3][4].

Miączyn
wieś
Ilustracja
Dawna cerkiew unicka z 1824 r., dziś kościół
Państwo

 Polska

Województwo

 lubelskie

Powiat

zamojski

Gmina

Miączyn

Liczba ludności (2011)

1047[1]

Strefa numeracyjna

84

Kod pocztowy

22-455[2]

Tablice rejestracyjne

LZA

SIMC

0894693

Położenie na mapie gminy Miączyn
Mapa konturowa gminy Miączyn, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Miączyn”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko prawej krawiędzi nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Miączyn”
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa konturowa województwa lubelskiego, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Miączyn”
Położenie na mapie powiatu zamojskiego
Mapa konturowa powiatu zamojskiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Miączyn”
Ziemia50°44′17″N 23°30′09″E/50,738056 23,502500

W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Miączyn. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zamojskiego.

Miączyn leży na trasie z Zamościa do Zosina.

Miejscowość jest siedzibą gminy Miączyn. Wieś stanowi sołectwo gminy Miączyn[5].

Z Miączyna pochodzi Janusz Woźnica, polski polityk, nauczyciel, senator I i II kadencji.

HistoriaEdytuj

Wieś występuje w dokumentach źródłowych w 1394 roku, wymieniono ją w składzie łacińskiej parafii grabowieckiej. W okresie od XV do XVIII stulecia podlegała starostwu grabowieckiemu. Lustracja dóbr królewskich z 1564 r. wykazała we wsi 21,5 łana kmiecego (obecnie, w przeliczeniu, około 361,2 ha) gruntów rolnych. W roku 1765 Miączyn był już w posiadaniu księcia Antoniego Lubomirskiego, wówczas wojewody lubelskiego. Prawdopodobnie w tym okresie przestała być własnością królewską)[6].

W 1827 r. wieś liczyła 78 domów i 570 mieszkańców[7]. W końcu XIX w funkcjonowały tu duża gorzelnia (w 1893 r. produkująca 22 000 wiader spirytusu), a także 2 młyny wodne, wiatrak, cegielnia oraz eksploatowano pokłady torfu i kamienia wapiennego[7].

W roku 1921 było w Miączynie 151 domów oraz 1095 mieszkańców, w tym 76 Żydów i aż 587 Ukraińców[8].

W okresie międzywojennym Miączyn był siedzibą gminy, o obszarze 8140 ha z ludnością 6690 osób.

ZabytkiEdytuj

  • Zachowana dawna murowana cerkiew pounicka z 1824 roku, postawiona na miejscu poprzedniej drewnianej (obecnie kościół rzymskokatolicki w parafii św. Michała Archanioła) .

SportEdytuj

W Miączynie funkcjonuje Ludowy Klub Sportowy Olimpia Miączyn – amatorski klub piłkarski założony w 2001 roku. Obecnie drużyna seniorów gra w grupie zamojskiej klasy okręgowej natomiast drużyna juniorów starszych rozgrywa mecze w I lidze wojewódzkiej juniorów starszych. Olimpia rozgrywa mecze na Stadionie Sportowym w Miączynie.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. GUS: Ludność – struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. [dostęp 2016-09-15].
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 772 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  3. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2016-02-29].
  4. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  5. Jednostki pomocnicze gminy Miączyn. Urząd Gminy Miączyn. [dostęp 2016-08-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-09-20)].
  6. Wiesław Bondyra: Słownik historyczny województwa Zamojskiego. [dostęp 2016-08-16].
  7. a b Miączyn 2(3), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VI: Malczyce – Netreba, Warszawa 1885, s. 290.
  8. Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej opracowany na podstawie wyników Pierwszego Powszechnego Spisu Ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych, t. IV, Województwo lubelskie, Warszawa: Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, 1924 [dostęp 2016-10-17].