Otwórz menu główne

Michał Grynberg

(1909-2000) – historyk

Michał Grynberg, pierwotnie Majer Grynberg (jid. מיכאל גרינבערג; ur. 15 października 1909 w Sławatyczach, zm. 20 kwietnia 2000 w Warszawie) – polski historyk żydowskiego pochodzenia, wieloletni pracownik naukowy Żydowskiego Instytutu Historycznego; doktor nauk historycznych.

Michał Grynberg
jid. מיכאל גרינבערג
Imię przy narodzeniu Majer Grynberg
Data i miejsce urodzenia 15 października 1909
Sławatycze
Data i miejsce śmierci 20 kwietnia 2000
Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz żydowski w Warszawie (Wola)
Zawód, zajęcie historyk
Narodowość polska
Tytuł naukowy doktor nauk historycznych
Pracodawca Żydowski Instytut Historyczny
Partia PPR, KPP
Rodzice Borysa, Gitla z d. Blumsztajn
Grób Michała i Danuty Grynbergów na cmentarzu żydowskim w Warszawie

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w Sławatyczach w rodzinie żydowskiej, jako syn Borysa Grynberga i Gitli z domu Blumsztajn. Po ukończeniu szkoły został nauczycielem. Od 1932 był członkiem Komunistycznej Partii Polski, za działanie w której spędził trzy lata w więzieniach sanacyjnych. Okres II wojny światowej spędził w Związku Radzieckim. W latach 1942–1945 służył w Armii Czerwonej, z którą wrócił do Polski. Po zakończeniu wojny wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej. Został przewodniczącym Komitetu Żydowskiego w Legnicy, a od 1950 pracował w Centralnym Urzędzie Drobnej Wytwórczości. W 1968 po antysemickiej nagonce, będącej następstwem wydarzeń marcowych, został pracownikiem Żydowskiego Instytutu Historycznego. Specjalizował się w historii polskich Żydów w XX wieku.

Pochowany jest na cmentarzu żydowskim przy ulicy Okopowej w Warszawie (kwatera 2)[1].

Wybrane publikacjeEdytuj

  • 2000: Sławatycze, domu mój... O życiu i zagładzie Żydów w Sławatyczach. Losy autora
  • 1993: Księga sprawiedliwych
  • 1986: Żydowska spółdzielczość pracy w Polsce w latach 1945–1949
  • 1984: Żydzi w rejencji ciechanowskiej 1939–1942

PrzypisyEdytuj

  1. Grób Michała Grynberga w bazie danych Cmentarza Żydowskiego przy ul. Okopowej w Warszawie

BibliografiaEdytuj