Otwórz menu główne

Michał Klepacz

Michał Klepacz (ur. 23 lipca 1893 w Warszawie, zm. 27 stycznia 1967 w Łodzi) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup diecezjalny łódzki w latach 1947–1967.

Michał Klepacz
Quis et Deus
Któż jak Bóg
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 23 lipca 1893
Warszawa
Data i miejsce śmierci 27 stycznia 1967
Łódź
Biskup diecezjalny łódzki
Okres sprawowania 1947–1967
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski
Okres sprawowania 1953–1956
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 2 czerwca 1916
Nominacja biskupia 20 grudnia 1946
Sakra biskupia 13 kwietnia 1947
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 13 kwietnia 1947
Miejscowość Białystok
Miejsce prokatedra białostocka
Konsekrator August Hlond
Współkonsekratorzy Romuald Jałbrzykowski
Czesław Kaczmarek

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 23 lipca 1893 w Warszawie. W 1910 zdał egzaminy maturalne i wstąpił do seminarium duchownego w Kielcach. Następnie podjął studia w Akademii Duchownej w Petersburgu. 2 czerwca 1916 został w Petersburgu wyświęcony na prezbitera przez biskupa Jana Cieplaka. W 1918 jako kandydat teologii kontynuował studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie uzyskał magisterium z teologii, a w 1933 doktorat.

W latach 1919–1937 był profesorem seminarium duchownego w Kielcach. Objął katedrę filozofii chrześcijańskiej na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. Po wybuchu II wojny światowej prowadził wykłady w seminarium duchownym w Wilnie i na tajnym uniwersytecie. Po aresztowaniu przez Niemców, był więźniem obozów pracy przymusowej w Wyłkowyszkach, Szałtupiach i Prawieniszkach na Litwie. Profesor seminarium duchownego w Wilnie i Białymstoku w latach 1944–1946. W 1947 został profesorem zwyczajnym wydziału teologicznego uniwersytetu w Wilnie oraz doctorem honoris causa tejże uczelni.

Prekonizowany na stolicę biskupią w Łodzi 20 grudnia 1946. Kanonicznie objął rządy nad diecezją łódzką 2 marca 1947, konsekrowany został 13 kwietnia 1947 w kościele farnym w Białymstoku przez kardynała Augusta Hlonda, prymasa Polski. 20 kwietnia 1947 odbył ingres do katedry łódzkiej.

28 września 1953, trzy dni po aresztowaniu przez funkcjonariuszy Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego prymasa Stefana Wyszyńskiego, na żądanie władz PRL przejął przewodnictwo Konferencji Episkopatu Polski. Pełniąc te obowiązki pod nieobecność internowanego prymasa Stefana Wyszyńskiego, 26 sierpnia 1956 odczytał rotę Jasnogórskich Ślubów Narodu Polskiego.

Uczestniczył w soborze watykańskim II.

BibliografiaEdytuj

  • Ziółkowska A., Diecezja łódzka i jej biskupi, Łódź: DWŁ, 1987, ​ISBN 83-85022-00-7

Linki zewnętrzneEdytuj