Otwórz menu główne

Michaił Siergiejewicz Ponomariow (ros. Михаил Сергеевич Пономарёв, ur. 15 grudnia 1920 w Aleksiejewce, zm. 26 września 2006 w Chersoniu) – radziecki lotnik wojskowy, Bohater Związku Radzieckiego (1951).

Michaił Ponomariow
Михаил Пономарёв
13+2 zwycięstw
pułkownik lotnictwa pułkownik lotnictwa
Data i miejsce urodzenia 15 grudnia 1920
Akköl
Data i miejsce śmierci 26 września 2006
Chersoń, Ukraina
Przebieg służby
Lata służby Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich 1940–1968
Polska Rzeczpospolita Ludowa 1945–1947
Siły zbrojne Armia Czerwona,
Wojskowe Siły Powietrzne (ZSRR),
Polska Rzeczpospolita Ludowa Ludowe Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy II wojna światowa

Wojna w Korei

Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order LeninaOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Wojny Ojczyźnianej I klasyOrder Czerwonej GwiazdyOrder Czerwonej GwiazdyMedal „Za Zasługi Bojowe”Medal „Za zdobycie Berlina”

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rosyjskiej rodzinie chłopskiej. Skończył 9 klas szkoły średniej w Szachtinsku, pracował w kopalni w Karagandzie, w marcu 1940 został powołany do Armii Czerwonej, w listopadzie 1940 ukończył szkołę młodszych specjalistów lotniczych w Perejasławiu Zaleskim i został radzistą w lotniczym pułku bombowców. W 1942 skończył wojskowo-lotniczą szkołę pilotów w Stalingradzie, służył w lotniczym pułku myśliwskim w Nadwołżańskim Okręgu Wojskowym, w marcu 1943 został pomocnikiem dowódcy klucza 32 Samodzielnej Brygady Piechoty na Froncie Wołchowskim, od lutego 1944 walczył na Froncie Leningradzkim w składzie 832 lotniczego pułku myśliwskiego 15 Armii Powietrznej, w październiku 1944 pułk ten został przeformowany w 11 Pułk Myśliwski Sił Powietrznych WP, w którym Ponomariow był lotnikiem, a od stycznia 1945 starszym lotnikiem. Uczestniczył w obronie Leningradu, w operacji leningradzko-nowogrodzkiej, nadbałtyckiej, wiślańsko-odrzańskiej i berlińskiej, strącił osobiście 3 i w parze 2 samoloty wroga. Po wojnie służył w Siłach Powietrznych WP, w maju 1945 został dowódcą klucza 11 pułku myśliwskiego, a w maju 1947 zastępcą dowódcy eskadry 3 pułku myśliwskiego w Krakowie, w lipcu 1947 wrócił do ZSRR, służył w Białoruskim Okręgu Wojskowym. W marcu 1951 wraz z pułkiem myśliwskim został skierowany do północnych Chin, od marca 1951 do lutego 1952 brał udział w wojnie w Korei, wykonując 175 lotów bojowych i staczając 96 walk powietrznych, w których strącił osobiście 10 samolotów przeciwnika. Po powrocie do ZSRR służył w Nadmorskim Okręgu Wojskowym na Dalekim Wschodzie, od 1954 w wojskach obrony przeciwlotniczej, m.in. w Amurskiej Armii Obrony Przeciwlotniczej, w sierpniu 1968 został przeniesiony do rezerwy w stopniu podpułkownika, 15 kwietnia 1975 awansowano go na pułkownika.

OdznaczeniaEdytuj

I medale ZSRR oraz polski medal.

BibliografiaEdytuj