Mieczysław Wężyk

Oficer Wojska Polskiego

Mieczysław Wężyk (ur. 19 grudnia 1889 w Kozienicach, zm. 12 czerwca 1963 w Warszawie) – podpułkownik saperów Wojska Polskiego, inżynier i działacz społeczny, w latach 30. prezydent Brześcia nad Bugiem.[1]

Mieczysław Wężyk
podpułkownik saperów podpułkownik saperów
Data i miejsce urodzenia 19 grudnia 1889
Kozienice
Data i miejsce śmierci 12 czerwca 1963
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1914-1930
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Brygada Strzelców Polskich
Dywizja Strzelców Polskich
1 Pułk Saperów Legionów
9 Pułkiem Saperów
Stanowiska dowódca kompanii inżynieryjnej
dowódca pułku saperów
szef inżynierii i saperów okręgu korpusu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (od 1941, czterokrotnie)

ŻyciorysEdytuj

Ukończył Wojskową Szkołę Inżynieryjną w Petersburgu, później kształcił się również na wyższych kursach fortyfikacyjnych w Warszawie. W czasie I wojny światowej działał jako komisarz Związku Walki Czynnej oraz dowodził kompanią inżynieryjną w Brygadzie Strzelców Polskich, a następnie Dywizji Strzelców Polskich.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości służył w Wojsku Polskim. W 1923 pełnił obowiązki szefa inżynierii i saperów w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie[2]. W 1924 był szefem inżynierii i saperów w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu, pozostając oficerem nadetatowym 1 pułku saperów Legionów, a cztery lata później dowodził 9 pułkiem saperów w Brześciu (do 1930, odszedł jako podpułkownik). W 1934 pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień w Brześciu. Był przewidziany do użycia w czasie wojny. Zajmował trzecią lokatę na liście starszeństwa oficerów korpusu inżynierii i saperów, w stopniu podpułkownika.

Działał społecznie w Warszawie i na Polesiu. Był członkiem Ligi Morskiej i Kolonialnej, jej wiceprezesem w województwie poleskim (uzbierał pieniądze na budowę jachtu morskiego „Poleszuk”), a także – jako inżynier – twórcą wodociągów w Łucku i Brześciu nad Bugiem. Zakładał Mieszkaniowe Stowarzyszenie Spółdzielcze Oficerów na Żoliborzu, którego był prezesem. W latach 30. pełnił obowiązki prezydenta Brześcia nad Bugiem.

Żonaty z Janiną Wężykową z d. Szuman[3]. Zmarł w 1963, został pochowany na Starych Powązkach[4].

AwanseEdytuj

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Fiszka fotograficzna Mieczyława Wężyka w Narodowym Archiwum Cyfrowym
  2. Almanach oficerski na rok 1923/24; praca zbiorowa Dział III Z.2, s. 34.
  3. "Życie Warszawy", nr 190 z 16–17 sierpnia 1986, s. 11 (nekrolog)
  4. "Życie Warszawy", nr 143 z 16-17 czerwca 1963, s. 7 (nekrolog)
  5. Dekret Wodza Naczelnego L. 3423 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 43, s. 1722)
  6. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2033 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 40, poz. 1854, s. 1553)
  7. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 21 z 15 czerwca 1922

BibliografiaEdytuj

  • Stanisław Łoza, Czy wiesz kto to jest?, Warszawa 1938
  • Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 64, 797, 827
  • Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 577, 590
  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 349, 1028
  • Portret