Molkówka

Molkówkapolana reglowa położona na wysokości ok. 945–990 m, w odległości ok. 300 m na południowy zachód od górnego końca Siwej Polany, po zachodniej stronie potoku Siwa Woda. Zajmuje obszar między płaską i rozległą przełęczą Brama Orawska, której najniższy punkt leży ok. 100 m na północ od polany oraz podnóżami Tatr Zachodnich. Pod względem geograficznym przynależy do Tatr, znajduje się bowiem na niskim wale kończącym północną grań Wołowca, poniżej Siwiańskich Turni.

Widok z polany Koszarzyska
Szałasy na Molkówce

Wschodnim skrajem polany biegnie Wielki Europejski Dział Wodny. Mający na polanie swoje źródła potok Cicha Woda Orawska znajduje się w zlewni Morza Czarnego i spływa na zachód przez Dolinę Cichą Orawską. Z kolei cieki wodne ze wschodniego skraju polany zasilają Siwą Wodę i Przybylankę; obydwa uchodzą do Czarnego Dunajca i znajdują się w zlewni Bałtyku. Granica państwowa na tym odcinku nie pokrywa się z tym działem, lecz przebiega zachodnim skrajem polany. Tym samym polana znajduje się całkowicie na terytorium Polski, choć znajduje się po zachodniej stronie wododziału, w górnej części Doliny Cichej Orawskiej, która prawie w całości leży na Słowacji.

Zachowały się dokumenty o przynależności tej polany w 1706 do mieszkańców Czarnego Dunajca, a jej nazwa pochodzi od nazwiska Molek, mieszkańca wsi Czarny Dunajec, który był jednym z właścicieli polany. Polana jednak użytkowana była zapewne już dużo wcześniej. Z badań przeprowadzonych ok. 1958 przez Wandę Koperową metodą analizy pyłkowej wynika, że ok. 500 lat p.n.e. na polanie lub w jej okolicy żyli ludzie.

Polana leży poza obszarem Tatrzańskiego Parku Narodowego (ale na jego obrzeżach) i nadal jest użytkowana gospodarczo. Znajduje się na niej kilka szałasów i szop. Aby poprawić jej użyteczność (była podmokła), przeprowadzono meliorację, w wyniku której zniszczone zostało jedyne w Tatrach stanowisko skalnicy torfowiskowej. Nadal występują tutaj na niżu pospolite, ale rzadkie w polskich Karpatach gatunki roślin: bagno zwyczajne, czermień błotna, turzyca skąpokwiatowa i siedmiopalecznik błotny.

Przez polanę nie prowadzi szlak turystyczny, można na nią jednak dość drogami gruntowymi z Witowa lub z Siwej Polany. Dawniej przez Molkówkę wędrowali polscy turyści z Zakopanego, którzy dalej drogą wiodącą dnem Doliny Cichej, zarówno pieszo, jak i furmankami wędrowali do Orawic lub na Osobitą. Po II wojnie światowej granica państwowa uniemożliwiła to.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj

Molkówka. W głębi Magura Witowska i Przysłop Witowski