Nornik alpejski

gatunek gryzonia

Nornik alpejski[2] (Microtus multiplex) – gatunek gryzonia z rodziny chomikowatych, występujący w Alpach i na Półwyspie Apenińskim w Europie[4][3].

Nornik alpejski
Microtus multiplex[1]
(Fatio, 1905)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd myszokształtne
Nadrodzina myszowe
Rodzina chomikowate
Podrodzina karczowniki[2]
Rodzaj nornik[2]
Podrodzaj Terricola[3]
Gatunek nornik alpejski[2]
Synonimy
  • Pitymys druentius Miller, 1911
  • Microtus leponticus Thomas, 1906
  • Pitymys multiplex fatioi Mottaz, 1909
  • Pitymys fatioi orientalis Dal Piaz, 1924
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4]
Status iucn3.1 LC pl.svg

KlasyfikacjaEdytuj

Gatunek został opisany naukowo w 1905 roku przez V. Fatio. Należy do podrodzaju Terricola, najbliżej spokrewniony jest z nornikiem bawarskim (M. bavaricus) i nornikiem dynarskim (M. liechtensteini), który był wcześniej zaliczany do gatunku M. multiplex. Należy do grupy gatunków pokrewnych nornikowi darniowemu (Microtus subterraneus) lub, według części autorów, do oddzielnej. Populacje na zachodniej granicy zasięgu, we Francji i dolinie Renu są klasyfikowane jako podgatunek M. m. niethammeri; inny wymarły podgatunek M. m. vuillemeyi znany jest z plejstocenu wschodniej Francji[3][4].

BiologiaEdytuj

Zwierzęta te występują w południowej części Alp, od południowo-zachodniej Francji przez Szwajcarię po północne Włochy, gdzie spotykane są także w Apeninach Północnych. Występują od poziomu morza do 2800 m n.p.m., na pastwiskach, łąkach i otwartych obszarach śródleśnych, gęsto pokrytych roślinami zielnymi. W wysokich górach nornik alpejski spotykany jest w kosodrzewinie, na nizinach kryje się w winnicach i żywopłotach. Żywi się bulwami i korzeniami, zjada też trawy. W Szwajcarii średnia liczebność miotu to 2,7[4].

PopulacjaEdytuj

Nornik alpejski jest uznawany za gatunek najmniejszej troski. Nie są znane zagrożenia dla gatunku, populacja jest stabilna, lokalnie liczna, osiągając gęstość do 100 osobników na hektar w południowej Francji. Niekiedy bywa uznawany za szkodnika[4].

PrzypisyEdytuj

  1. Microtus multiplex, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b c d Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 237. ISBN 978-83-88147-15-9.
  3. a b c Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Microtus (Terricola) multiplex. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2015-09-18]
  4. a b c d e Microtus multiplex, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).