Oblężenie zamku Karlsztejn

Oblężenie zamku Karlsztejn (czes. Obléhání Karlštejna husity) – próba zdobycia zamku w 1422 roku przez wojska husyckie dowodzone przez księcia Zygmunta Korybutowicza.

Wojny husyckie
Wojny husyckie
Ilustracja
wojska husyckie oblegają zamek Karlsztejn
Czas

od maja do 8 listopada 1422

Miejsce

Karlsztejn

Terytorium

tereny obecnych Czech

Strony konfliktu
Husyci zwolennicy króla Zygmunta Luksemburczyka
Dowódcy
Zygmunt Korybutowicz Zdeslav Tluksou
Siły
12 000 ludzi (Czesi, Polacy i Litwini) 400 ludzi
Straty
nieznane nieznane
Położenie na mapie Czech
Mapa konturowa Czech, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „miejsce bitwy”
Ziemia49°56′21,84″N 14°11′16,90″E/49,939400 14,188028

Przebieg oblężenia edytuj

Oblężenie zamku Karlsztejn (będącego twierdzą katolików w środkowych Czechach) wojska husyckie rozpoczęły w maju 1422 roku. Zamkową załogą dowodził Zdeslav Tluksou z Burenic[1], natomiast wojskami atakującymi zamek, liczącymi około 12 000 żołnierzy (składającymi się z Czechów, Polaków i Litwinów) dowodził książę Zygmunt Korybutowicz. Husyci do dyspozycji mieli 5 wielkich bombard, 5 katapult, 14 taraśnic oraz 40 śrubownic. Po umieszczeniu artylerii na wzgórzach obok zamku, 4 czerwca rozpoczęło się bombardowanie zamku przy użyciu kamiennych kul i materiałów zapalających. Na południowym zboczu Księżej góry ustawiono dwie wielkie armaty Rychlicę i Jaromiěřkę oraz taraśnice i jedną procę[2].

Pomimo że załoga zamku liczyła tylko 400 ludzi, mających na wyposażeniu jedynie kilka taraśnic i katapult, zamku nie udało się zdobyć. Nie pomogło zastosowanie przez husytów broni biologicznej (padlina, gnój, fekalia), użytej w celu wywołania epidemii wśród załogi zamku[3]. Rozpoczęto rokowania, które zakończyły się 8 listopada zawarciem rocznego zawieszenia broni. Pomimo upływu terminu działań bojowych nie wznowiono, prawdopodobnie dlatego, że przy ówczesnych możliwościach (prymitywnej jeszcze) artylerii oblężniczej zdobycie tak potężnego zamku nie było możliwe[4].

Zobacz też edytuj

Przypisy edytuj

Bibliografia edytuj

  • Mała Encyklopedia Wojskowa (K-Q). Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1970.
  • Andrzej Rachuba, Sławomir Górzyński, Halina Manikowska: Heraldyka i okolice. Wyd. 1. Warszawa: DiG, 2002. ISBN 83-7181-267-1.
  • Piotr Marczak: Wojny husyckie. Wyd. 1. Warszawa: Agencja Wydawnicza EGROS, 2004. ISBN 83-88185-31-4.

Linki zewnętrzne edytuj