Olechno Sudymuntowicz

Olechno Sudymuntowicz (zm. między 13 sierpnia 1490 a 1 marca 1491) – kanclerz i wojewoda wileński (1477).

Olechno Sudymuntowicz
Herb
Trąby
Rodzina Sudymuntowicze
Data śmierci między 13 sierpnia 1490 a 1 marca 1491
Ojciec Sudymunt Dorgiewicz
Matka N.N.
Żona
  • Jadwiga Trzecielska
  • Jadwiga Moniwidówna
  • Dzieci
  • Olechna
  • Zofia
  • Jadwiga
  • N.N.
  • Anna
  • ŻyciorysEdytuj

    Pierwsza wzmianka źródłowa na temat Olechna pochodzi z 1446, kiedy otrzymał on rozmaite nadania w okolicach Grodna i Nowogródka[1]. W 1448 Olechno został podczaszym hospodarskim. W latach 1449–1453 pełnił funkcję podkomorzego Kazimierza Jagiellończyka, w latach 1458–1459 był namiestnikiem w Grodnie, zaś od 1460 w Połocku[2]. W 1454 w czasie wojny trzynastoletniej, Olechno trafił do niewoli krzyżackiej. W 1477, po śmierci Michała Kieżgajły objął urzędy kanclerza i wojewody wileńskiego. 13 sierpnia 1490, Olechno spisał testament w którym swej córce Zofii posiadłości Chożowo i Zajerze. Zmarł wkrótce po tej dacie[3].

    Życie prywatneEdytuj

    Olechno Sudymuntowicz był dwukrotnie żonaty. Z pierwszego małżeństwa Olechna z Jadwigą Trzecielską pochodziła córka Olechna, która wyszła za mąż za Mikołaja Tęczyńskiego[4]. Po śmierci Trzecielskiej, przed 1458 Olechno ożenił się z Jadwigą Moniwidówną, córką wojewody trockiego Jana Moniwidowicza. Z drugiego małżeństwa Olechna pochodziły cztery córki[5]:

    PrzypisyEdytuj

    1. Antoniewicz M., Protoplaści książąt Radziwiłłów. Dzieje mitu i meandry historiografii, Warszawa 2011, s. 127.
    2. Antoniewicz M., Protoplaści książąt Radziwiłłów. Dzieje mitu i meandry historiografii, Warszawa 2011, s. 127–128.
    3. Antoniewicz M., Protoplaści książąt Radziwiłłów. Dzieje mitu i meandry historiografii, Warszawa 2011, s. 129–130.
    4. Antoniewicz M., Protoplaści książąt Radziwiłłów. Dzieje mitu i meandry historiografii, Warszawa 2011, s. 131.
    5. Niekiedy przypisuje się również Olechnowi córki Dorotę i Świętochnę, zakonnice wileńskie, jednak ich pochodzenie od Sudymuntowicza nie jest dostatecznie potwierdzone źródłowo, zob. Antoniewicz M., Protoplaści książąt Radziwiłłów. Dzieje mitu i meandry historiografii, Warszawa 2011, s. 131–136.
    6. a b Wiesław Wróbel: Krąg rodzinny Zofii z Chożowa Holszańskiej i jej testament z 29 VII 1518 r. (preprint).

    BibliografiaEdytuj

    • Marceli Antoniewicz, Protoplaści książąt Radziwiłłów. Dzieje mitu i meandry historiografii, Warszawa: Wydawnictwo DiG, 2011, s. 127–136, ISBN 978-83-7181-641-3, OCLC 751551743.