Oman wierzbolistny

gatunek rośliny

Oman wierzbolistny (Inula salicina L.) – gatunek rośliny z rodziny astrowatych. W Polsce występuje głównie w południowej części niżu oraz w niższych położeniach górskich. Rzadszy na północy.

Oman wierzbolistny
Ilustracja
Systematyka[1][2]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Podkrólestwo rośliny zielone
Nadgromada rośliny telomowe
Gromada rośliny naczyniowe
Podgromada rośliny nasienne
Nadklasa okrytonasienne
Klasa Magnoliopsida
Nadrząd astropodobne
Rząd astrowce
Rodzina astrowate
Podrodzina Asteroideae
Rodzaj oman
Gatunek oman wierzbolistny
Nazwa systematyczna
Inula salicina L.
Sp. Pl. 2: 882. 1753[3]
Morfologia

MorfologiaEdytuj

Łodyga
Wzniesiona, pojedyncza bądź słabo rozgałęziona, naga lub na dole słabo owłosiona, kilkukoszyczkowa i gęsto ulistniona.
Liście
Nagie, orzęsiona co najwyżej na brzegu i na nerwach spodniej strony, kształtu jajowatolancetowatego, ostre, drobno ząbkowane bądź całobrzegie, siatkowato unerwione. Górne liście siedzące, obejmujące łodygę sercowatą nasadą.
Kwiaty
Zebrane w koszyczki średnicy 2,5-4 cm, zebrane w luźne baldachokształtne kwiatostany lub osadzone pojedynczo na szczycie łodygi. Zewnętrzne listki okrywy koszyczka krótsze od wewnętrznych, lancetowane, na szczycie przygięte, a na brzegu orzęsione. Barwa kwiatów żółta.
Owoc
W postaci niełupki.

Biologia i ekologiaEdytuj

Bylina, kwitnie od czerwca do sierpnia. Zasiedla gleby ubogie, zarówno o odczynie kwaśnym jak i zasadowym. Gatunek charakterystyczny nienawożonych, okresowo wilgotnych łąk ze związku Molinion caeruleae.

PrzypisyEdytuj

  1. Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS ONE”, 10 (4), 2015, e0119248, DOI10.1371/journal.pone.0119248, PMID25923521, PMCIDPMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2010-01-10] (ang.).
  3. The International Plant Names Index. [dostęp 2014-08-26].

BibliografiaEdytuj

  • Zbigniew Nawara: Rośliny łąkowe. Multico, 2012, ss. 166-167.