Onezyfor (Ponomariow)

(Przekierowano z Onezyfor (Ponomariew))

Onezyfor, imię świeckie Piotr Aleksiejewicz Ponomariow (ur. 1 września 1881 w Riażsku, zm. 10 sierpnia 1966 w Odessie) – rosyjski biskup prawosławny.

Onezyfor
Piotr Ponomariow
Arcybiskup kałuski i borowski
Kraj działania ZSRR
Data i miejsce urodzenia 1 września 1881
Riażsk
Data i miejsce śmierci 10 sierpnia 1966
Odessa
Miejsce pochówku Odessa
Biskup kałuski i borowski
Okres sprawowania 1945-1960
Wyznanie prawosławie
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Śluby zakonne 29 listopada 1935
Prezbiterat 30 marca 1920
Chirotonia biskupia 27 lutego 1945
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 27 lutego 1945
Miejscowość Moskwa
Konsekrator Aleksy I
Współkonsekratorzy Witalis (Wwiedienski)

Ukończył seminarium duchowne w Saratowie w 1901. Następnie podjął pracę psalmisty w cerkwi Wniebowstąpienia Pańskiego w stanicy Nowomińskiej na Kubaniu. Po pięciu latach rozpoczął studia teologiczne w Petersburskiej Akademii Duchownej; ukończył je w 1910, uzyskując tytuł kandydata nauk teologicznych. W latach 1910-1918 był nauczycielem języka rosyjskiego w szkole duchownej w Jedincach w Besarabii. Następnie przez dwa lata uczył języka greckiego w seminarium duchownym w Kamieńcu Podolskim[1]. 30 marca 1920 przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa podolskiego Pimena. Przez kolejne dziewięć lat służył w cerkwi Podwyższenia Krzyża Pańskiego w Makowie. W 1929 został skazany na trzy lata łagrów. Karę odbył w pełnym wymiarze. Następnie w latach 1932-1935 przebywał na zesłaniu na północy Rosji[1]. Po powrocie z zesłania skontaktował się z biskupem tulskim Onezymem, który powierzył mu stanowisko proboszcza parafii w Żmurowie. Ten sam duchowny 29 listopada 1935 przyjął od niego wieczyste śluby mnisze. Rok później hieromnich Onezym otrzymał godność archimandryty. W kolejnych latach służył w eparchii tulskiej, w tym od 1938 do 1945 w cerkwi w Towarkowie[1].

27 lutego 1945 w Moskwie przyjął chirotonię biskupią z rąk patriarchy moskiewskiego i całej Rusi Aleksego oraz biskupa tulskiego i bielowskiego Witalisa. Został ordynariuszem eparchii pińskiej i brzeskiej. Urząd sprawował jednak tylko od lutego do października 1945, po czym został przeniesiony na katedrę kałuską i borowską. W 1960 z powodu złego stanu zdrowia odszedł w stan spoczynku i zamieszkał w monasterze Zaśnięcia Matki Bożej w Odessie. W klasztorze pełnił obowiązki kronikarza. W 1964 został podniesiony do godności arcybiskupiej. Dwa lata później zmarł i został pochowany na cmentarzu mnichów monasteru[1].

PrzypisyEdytuj

Poprzednik
Pantelejmon (Rożnowski)
Biskup piński
1945
Następca
Daniel (Juźwiuk)
Poprzednik
Pitirim (Swiridow)
Biskup kałuski
1945 - 1960
Następca
Leonid (Łobaczow)