Ostap Łucki

Ostap Łucki, ukr. Оста́п Лу́цький, pol. Stanisław Łucki (ur. 8 listopada 1883 w Łące, zm. 8 października 1941 w Kotłasie) – ukraiński rolnik, polityk, żołnierz, publicysta, działacz państwowy i społeczny, poseł na Sejm II RP II i III kadencji, a w latach 1935–1939 senator II RP IV i V kadencji.

Ostap Łucki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 8 listopada 1883
Łąka, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 8 października 1941
Kotłas, RFSRR, ZSRR
Poseł na Sejm RP III kadencji (II RP)
Okres od 16 listopada 1930
do 10 lipca 1935
Przynależność polityczna Ukraińskie Zjednoczenie Narodowo-Demokratyczne
Senator IV i V kadencji (II RP)
Okres od 4 października 1935
do 2 października 1939
Przynależność polityczna Ukraińskie Zjednoczenie Narodowo-Demokratyczne

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w ziemiańskiej rodzinie Mychajła Łuckiego herbu Sas[1] i jego żona Mychajłyny z Szusterów[2].

Po ukończeniu niższych klas gimnazjum w Buczaczu przez jeden rok uczęszczał do gimnazjum w Stanisławowie. W 1901 ukończył C. K. Gimnazjum Arcyksiężniczki Elżbiety w Samborze (w jego klasie był m.in. Eugeniusz Kucharski)[3][4] W latach 1907–1913 redaktor pisma „Bukowyna”. W czasie I wojny światowej w armii austriackiej. Adiutant arcyksięcia Wilhelma (zwanego Wasyl Wyszywany).

W czasie wojny polsko-ukraińskiej w 1919 szef sztabu 4 Brygady Piechoty w Ukraińskiej Armii Galicyjskiej. W 1920 przedstawiciel armii Ukraińskiej Republiki Ludowej przy Sztabie Naczelnego Wodza.

Dyrektor Związku Spółdzielni w Stryju, wiceprezes Towarzystwa Rolniczego we Lwowie. W latach 1928–1939 prezes centrali ukraińskich spółdzielni rolniczych Centrosojuz, dyrektor naczelny Związku Rewizyjnego Ukraińskiej Spółdzielczości.

Członek zarządu Ukraińskiego Zjednoczenia Narodowo-Demokratycznego (UNDO), w latach 1928–1935 poseł na Sejm RP, w latach 1935–1939 senator Rzeczypospolitej.

Po sowieckiej agresji na Polskę 17 września 1939, 2 października 1939 został aresztowany przez NKWD, zmarł w sowieckim obozie koncentracyjnym w Kotłasie.

Polskie władze emigracyjne rozważały jego kandydaturę na członka Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej, jednak zmarł on 2 kwietnia 1942 w szpitalu więziennym w Saratowie[5].

PrzypisyEdytuj

  1. Помер Мирон Луцький, сотник УГА / Свобода.
  2. Качор А. Остап Луцький: (пам'яті визначного українського громадського діяча). Вінніпег, 1952.
  3. Sprawozdanie Dyrekcji C. K. Gimnazyum Arcyksiężniczki Elżbiety w Samborze za rok szkolny 1901. Sambor: 1901, s. 34.
  4. Andrij Kaczor: Остап Луцький (пам'яті визначного українського громадського діяча). Winnipeg, 1952, s. 6. (ukr.).
  5. Roman Wysocki W poszukiwaniu modelu narodowościowej reprezentacji. Sprawa udziału przedstawicieli ukraińskich w pracach Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1939–1945, w: Depozyt Niepodległości. Rada Narodowa Rzeczpospolitej Polskiej na uchodźstwie (1939-1991), wyd. Adam Marszałek, Toruń 2018, s. 90, 95, 97.

BibliografiaEdytuj

  • Sejm i Senat 1935–1940 IV kadencja, opracował Scriptor. Warszawa: nakładem Księgarni F. Hoesicka, 1936, s. 411.