Otto Ernst Remer

Otto-Ernst Remer (ur. 18 sierpnia 1912 w Neubrandenburgu, zm. 4 października 1997 w Marbelli) – niemiecki oficer Wehrmachtu w stopniu generała majora, który odegrał decydującą rolę w zatrzymaniu zamachowców po zamachu na Adolfa Hitlera (20 lipca).

Otto Ernst Remer
Ilustracja
generalmajor generalmajor
Data i miejsce urodzenia 18 sierpnia 1912
Neubrandenburg
Data i miejsce śmierci 4 października 1997
Marbella
Przebieg służby
Lata służby 19321945
Siły zbrojne Flag of Weimar Republic (war).svg Reichswehra
Balkenkreuz.svg Wehrmacht
Jednostki 4th Panzer Division logo 3.svg 4 Dywizja Pancerna
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z liśćmi dębu Złoty Krzyż Niemiecki (III Rzesza) Krzyż Żelazny (1939) I Klasy Złota odznaka za rany (III Rzesza) Medal za Kampanię Zimową na Wschodzie 1941/1942 Order Waleczności I klasy (Bułgaria)

ŻyciorysEdytuj

Otto-Ernst Remer urodził się 18 sierpnia 1912 roku w Neubrandenburgu[1]. Od 1933 roku służył w stopniu Fahnenjunker w 4. (Pruskim) Pułku Piechoty w Kołobrzegu Reichswehry[1].

Uczestniczył w II wojnie światowej, dowodząc od 1942 roku batalionem grenadierów pancernych Dywizji Großdeutschland[1]. W 1943 roku uzyskał stopień majora, a od maja 1944 roku dowodził batalionem w Berlinie (Berliner Wachbatalion)[1].

Brał udział w spisku 20 lipca i był odpowiedzialny za zamknięcie dzielnicy rządowej i aresztowanie Goebbelsa[2]. Jednak wobec niepowodzenia zamachu na Hitlera i po rozmowie z Goebbelsem zaangażował się w stłumienie puczu[3]. Odegrał decydującą rolę w zatrzymaniu zamachowców i zdławieniu próby zamachu stanu.

Następnie pełnił funkcję dowódcy (Kampfkommandant) w kwaterze głównej Hitlera i brał udział w ofensywie w Ardenach[1]. Po koniec stycznia 1945 roku został awansowany przez Hitlera na generała majora i objął dowództwo Führer-Begleit-Bataillon[1].

Internowany po wojnie, po uwolnieniu osiadł w 1947 roku w Varel[1]. Wyszkolił się na murarza[1].

W 1949 roku występował na spotkaniach organizacji Gemeinschaft unabhängiger Deutscher, która była prekursorem ekstremistycznej partii Socjalistycznej Partii Rzeszy (niem. Sozialistische Reichspartei, SRP)[1]. Remer był współzałożycielem SRP i jej drugim przewodniczącym[1]. Neonazistowska SRP uzyskała 360 tys. głosów poparcia w wyborach w Dolnej Saksonii w 1951 roku[4] (11% głosów[5]). W swoich agresywnych wypowiedziach występował przeciwko integracji z Zachodem i planowi remilitaryzacji Adenauera; dopuszczał się zniesławienia przeciwników politycznych[1]. Za swe wypowiedzi był wielokrotnie skazywany na kary grzywny i więzienia, a w 1959 roku odebrano mu emeryturę[1].

Remer nazywał spiskowców 20 lipca mianem zdrajców narodowych, za co wytoczono mu proces przy wsparciu ministra spraw wewnętrznych Roberta Lehra(niem.) (1883–1956)[1]. Sąd w Brunszwiku skazał Remera w marcu 1952 roku na karę trzech miesięcy pozbawienia wolności, lecz Remerowi udało się zbiec do Egiptu[1]. W Egipcie nawoływał do budowy silnej armii arabskiej, by walczyć z opresją żydowską, potępiał reparacje dla Izraela i zarzucał Izraelowi nieludzkie okrucieństwa wobec Palestyńczyków[4].

W październiku 1952 roku SRP została zdelegalizowana, a Remer wycofał się z polityki na 13 lat[1]. Pozostawał w konflikcie z prawem, trudniąc się handlem bronią i dokonując fałszerstw i oszustw[1].

W 1983 roku został współzałożycielem organizacji „Deutsche Freiheitsbewegung” i pozostawal w kontakcie z ekstremistycznymi ruchami prawicowymi[1]. Był propagatorem kłamstwa oświęcimskiego[4][6]. W 1985 roku został ponownie skazany za zniesławienie spiskowców 20 lipca i ponownie odebrano mu emeryturę (przywróconą mu w 1974 roku)[1]. W 1992 roku został skazany za podżeganie do buntu i szerzenie nienawiści rasowej na karę pozbawienia wolności przez 22 miesiące, lecz w 1994 roku udało mu się zbiec do Hiszpanii, gdzie przebywał do końca życia[1]. Zmarł 4 października 1997 roku w Marbelli[1].

OdznaczeniaEdytuj

Odznaczenia[7]:

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t Neue Deutsche Biographie 2003 ↓.
  2. Williamson 2005 ↓, s. 53.
  3. Eckelmann 2014 ↓.
  4. a b c Wistrich 2001 ↓, s. 200.
  5. Searle 2003 ↓, s. 238.
  6. Atkins 2009 ↓, s. 3, 105.
  7. Remer, Otto-Ernst, TracesOfWar [dostęp 2021-07-04].

BibliografiaEdytuj