Otwórz menu główne

Otton Zygmunt Eysymont

Otton Zygmunt Eysymont (ur. 24 czerwca 1904, zm. 1984 w Chichester) – major kawalerii Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie

Otton Zygmunt Eysmont
major kawalerii major kawalerii
Data urodzenia 24 czerwca 1904
Data i miejsce śmierci 1984
Chichester
Przebieg służby
Lata służby 1932-1945
Siły zbrojne Wojsko Polskie (II RP),
Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Stanowiska dowódca: 3-go szwadronu 3 puł, dowódca: 1 Pułku Artylerii Przeciwpancernej
Główne wojny i bitwy II wojna światowa (kampania wrześniowa: bój o Bożą Górę, bitwa pod Tomaszowem Lubelskim)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Medal Brązowego Lwa (Holandia)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Syn Józefa i Adeli z Zaleskich[1]. Pochodził ze znanej rodziny szlacheckiej o tradycjach wojskowych. W latach 1932-1939 służył w 3 Pułku Ułanów Śląskich, stacjonujących w Tarnowskich Górach. Wybuch wojny zastał go w Jastrzębiu Dolnym, gdzie na granicy z Mszaną udanie poprowadził działania obronne 3 Szwadronu 3 Pułku Ułanów Śląskich (w sile 200 ludzi) w czasie obrony Bożej Góry (1 września 1939). Następnie brał udział w walkach pod Tomaszowem Lubelskim, wyróżniając się szczególnym męstwem (m. in. za przedarcie się pomiędzy oddziałami wroga z raportem do kwatery generała Sosnkowskiego, przyobiecano mu Virtuti Militari, a każdemu z jego żołnierzy Krzyż Walecznych. Po zakończeniu działań zbrojnych przedarł się na Zachód. We Francji został przydzielony do odtwarzanego przez generała Maczka 10 Pułku Strzelców Konnych, gdzie był dowódcą 3 szwadronu. Po agresji niemieckiej na Francję w 1940 roku powierzono mu dowództwo 1 szwadronu, nowo sformowanego Oddziału Wydzielonego. Szwadron był w walce aż do kapitulacji Francji, a jego postawa wzbudziła szacunek nawet u wroga, który nazywał OW Schwarze Brigade. Po przedarciu się do Anglii wraz ze swoim zgrupowaniem przebywał w Szkocji. W maju 1944 roku został zastępcą dowódcy Pułku, z którym wziął udział w inwazji na Francję. 22 sierpnia 1944 roku został dowódcą Pułku, lecz kilka dni później dostał nominację na dowódcę 1 Pułku Artylerii Przeciwpancernej, z którym przeszedł praktycznie cały dalszy szlak bojowy. 4 września 1945 roku ustąpił ze stanowiska. Awansowany do stopnia majora Polskich Sił Zbrojnych[2].

Po wojnie został w Wielkiej Brytanii, gdzie prowadził mały bar w Londynie. 30 maja 1961 roku przyznano mu tamtejsze obywatelstwo. Zmarł w mieście Chichester w hrabstwie Sussex w 1984 roku.

Inne informacjeEdytuj

  • Bój o Bożą Górę, stał się kanwą licznych nieporozumień. Generał Kuropieska[3] twierdził, że straty 3 Szwadronu wynosiły 60 ułanów i 100 koni, choć faktycznie śmierć poniosło 5 żołnierzy rotm. Eysymonta, a rzeczywisty przebieg tego starcia świadczy dobitnie o umiejętnościach i inteligencji tego dowódcy.
  • Wbrew obiegowym opiniom (m.in. Alfonsa Mrowca[4], generała Kuropieski), a co w późniejszych latach stało się jednym z najtrwalszych mitów Wojny Obronnej 1939 (już wcześniej utrwalonym w świadomości społecznej przez A. Wajdę w filmie "Lotna"), oddział szwoleżerów rotm. Eysymonta nigdy nie zaatakował konno czołgów niemieckich.

Odznaczenia i orderyEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Informacja od p. dr Mariana Małeckiego ze Stowarzyszenia PRO MEMORIA
  2. Antoni Grudziński: Lista żołnierzy odznaczonych. s. 259, 293. [dostęp 2017-01-02].
  3. Kuropieska Józef „Wspomnienia oficera sztabu 1934 – 1939”, Kraków 1984
  4. Mrowiec Alfons „Kampania wrześniowa w rybnickiem“, w: „Zaranie Śląskie“ 1960, R. XXII, zesz. 1
  5. Antoni Grudziński: Lista żołnierzy odznaczonych. s. 259. [dostęp 2017-01-02].
  6. Antoni Grudziński: Lista żołnierzy odznaczonych. s. 293. [dostęp 2017-01-02].

BibliografiaEdytuj