Paweł Zbierski

Paweł Zbierski (ur. 15 maja 1959 w Gdańsku) – polski publicysta, reporter, scenarzysta i reżyser. Debiutował jako poeta na łamach czasopisma „Rejsy”[1]. W 1980 wolontariusz w redagowanym w Gdańsku przez Arkadiusza „Arama” Rybickiego serwisie BIPS[2] z Pawłem Huellem[3] i Andrzejem Zarębskim. Uczestnik Ruchu Młodej Polski[4]. Dziennikarz „Gazety Wyborczej”, potem dziennikarz telewizyjny. Autor relacji newsowych, a także reportaży i filmów dokumentalnych. Współpracownik Lecha Bądkowskiego i współzałożyciel rubryki Samorządność w „Dzienniku Bałtyckim[5].

Paweł Zbierski
Data i miejsce urodzenia 15 maja 1959
Gdańsk
Zawód publicysta, reporter, scenarzysta, reżyser

Wczesne lataEdytuj

Urodził się i wychowywał w Gdańsku jako syn Eleonory Zbierskiej[6] i Andrzeja Zbierskiego, archeologa[7]. Miał brata Dominika[6]. Jego dziadek Dominik Zbierski był senatorem II RP[8]. Ukończył III LO w Gdańsku, gdzie należał do młodzieżowej organizacji opozycyjnej i redagował gazetkę „Topolówka”[9][10][11]. Publikował pod pseudonimem Maria Stolińska w ukazującym się poza zasięgiem cenzury piśmie „Bratniak”[12]. W latach szkolnych publikował na łamach miesięcznika „Pomerania”. W maju 1980 zdał egzamin maturalny.

Uczył się dziennikarstwa pod kierunkiem Lecha Bądkowskiego. Za jego namową wstąpił do Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego. Przed sierpniem 1980 uczestniczył w spotkaniach samokształceniowych organizowanych przez Aleksandra Halla. Mimo pomyślnie zdanego egzaminu na wydział humanistyczny Uniwersytetu Gdańskiego, wziął urlop dziekański i pracował jako wolontariusz w tworzącym się wówczas NSZZ „Solidarność”. W 1981 (aż do stanu wojennego) był członkiem Komitetu Strajkowego na wydziale humanistycznym UG, gdzie szefem strajku wydziałowego był Tomasz Bedyński[13], a Komitetu ogólnouczelnianego Maciej Płażyński.

Po wprowadzeniu stanu wojennego doręczono mu powołanie do Ludowego Wojska Polskiego[1]. Przez kilka miesięcy skutecznie uchylał się od wojska, przebywając w szpitalu (otrzymał kategorię „E”). W latach 1984-1987 studiował polonistykę w Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, uczęszczając m.in. na dwuletnie proseminarium z języka i literatury ukraińskiej. W Krakowie Włodzimierz Mokry uświadomił mu ukraińskie korzenie po stronie matki[14]. W 1987 napisał pracę dyplomową pt. Ukraina Słowackiego (promotor prof. Maria Żmigrodzka).

Dziennikarstwo i praca zawodowaEdytuj

Jeszcze podczas studiów uniwersyteckich współpracował z różnymi tytułami prasowymi, w tym „Gazeta Gdańska”, „Tygodnik Powszechny”, „W Drodze” i „Gazeta Wyborcza”. W 1987 rozpoczął pracę jako asystent w Zakładzie Literatury XX wieku Uniwersytetu Gdańskiego pod kierunkiem prof. Małgorzaty Czermińskiej; prowadził tam zajęcia m.in. z historii literatury powszechnej oraz współczesnej literatury polskiej. Równolegle pracował jako dziennikarz w „Gazecie Gdańskiej”.

Był w zespołach redakcyjnych: dwutygodnika „Pielgrzym”, kwartalnika „Tytuł” i „Gazety Gdańskiej”. W wydawnictwie „Atext” inicjator Biblioteki Vinzenza. W publicystyce z tamtego czasu interesował go temat wielokulturowości Polski. Był współzałożycielem Towarzystwa Polsko-Ukraińskiego w Gdańsku – na łamach „Gwiazdy Morza” ukazał się z jego podpisem memoriał w sprawie polsko ukraińskiego pojednania.

W latach 1992–1994 pracował w gdańskim oddziale „Gazety Wyborczej” jako dziennikarz, redaktor naczelny i dyrektor oddziału. Od 1994 pracował w TVP Gdańsk – realizując tam filmy, reportaże, publicystykę oraz materiały informacyjne[15]. Zrealizował kilkadziesiąt reportaży oraz filmów. Od 2012 był stałym współpracownikiem wydawanego przez Pawła Huelle kwartalnika artystycznego „Bliza”. Podczas trwania w Kijowie Euromajdanu mocno zaangażowany w organizowanie na terenie Polski demonstracji wspierających ten protest, m.in. pod konsulatami Rosji i Ukrainy[16]. Z TVP odszedł dobrowolnie, po objęciu prezesury tej instytucji przez Jacka Kurskiego[17].

W 2004 wydał książkę Na własny rachunek. Rzecz o Lechu Bądkowskim[18].

Jest autorem do scenariuszy filmowych, a także do spektaklu Le Rêve (Marzenie) wystawionego w krakowskim teatrze „Variete” z Aleksandrą Fontaine[19][20].

Od roku 2017 do 2020 pracował w firmie Fontaine Media jako dyrektor artystyczny [17]. Jest współzałożycielem razem z Aleksandrą Fontaine stowarzyszenia Nous en Europe oraz Galerii Poray. Zamieszkał w Katalonii[17].

Wybrana filmografiaEdytuj

  • 2005: Kryptonim i Inspirator
  • 2005: NZS. – Tak się zaczęło
  • 2007: Stacja Osowa
  • 2008: Bez owijania w jedwab
  • 2008: Sarmacja jest w nas
  • 2011: Była w moim życiu Solidarność
  • 2012: Drugie życie generała
  • 2015: Gdańsk. Koniec i początek
  • 2016: Dziewczyna z walizką

Nagrody i wyróżnieniaEdytuj

  • 1997 i 2005 – Nagroda "Ostrego pióra"[21]
  • 2004 – Nagroda Prolibro Legendo[22]
  • 2005 – Medal Dwudziestopięciolecia Solidarności
  • 2008 – Nagroda w Konkursie Pik TVP za debatę "Przed Grudniem był Marzec"[23]

PrzypisyEdytuj

  1. a b Alicja Katarzyńska (2020-02-05): Paweł Zbierski, autor biografii Lecha Bądkowskiego: - Zaważył na całym moim życiu (pol.). www.gdansk.pl. [dostęp 2020-05-17].
  2. BIPS (pol.). Wszechnica Solidarności. [dostęp 2020-05-17].
  3. Huelle (pol.). Poradnia językowa PWN. [dostęp 2017-11-19].
  4. Akwilon (pol.). Europeana. [dostęp 2016-10-20].
  5. Barbara Szczepuła: „Samorządność” była koniem trojańskim w Dzienniku Bałtyckim (pol.). „Dziennik Bałtycki”. [dostęp 2016-10-20].
  6. a b Nekrologi (pol.). „Gazeta Wyborcza”. [dostęp 2020-05-17].
  7. Zmarł prof. Andrzej Zbierski. „I jak jest w tym niebie, panie profesorze?” (pol.). „Dzienniku Bałtyckim”. [dostęp 2017-11-19].
  8. Dominik Zbierski (pol.). Witryna edukacyjna Kancelarii Senatu. [dostęp 2020-05-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-04-16)].
  9. Opozycja młoidzieżowa w szkołach średnich Gdańska 1968–1989 (pol.). Encyklopedia Gdańska. [dostęp 2017-11-19].
  10. Jan Hlebowicz - „Niepokorni z Topolówki”, Księgarnia Internetowa PWN [dostęp 2017-11-19] (pol.).
  11. Katalog osób „rozpracowywanych” przez organa bezpieczeństwa państwa komunistycznego (pol.). katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2016-10-20].
  12. Ruch Młodej Polski (pol.). Encyklopedia Gdańska. [dostęp 2017-11-19].
  13. Zmarł Tomasz Bedyński - gdański patriota, społecznik, animator, www.gdansk.pl [dostęp 2017-11-19] (pol.).
  14. Uczczono 25-lecie niepodległości Ukrainy, www.gdansk.pl [dostęp 2017-11-19] (pol.).
  15. Nasi dziennikarze. TVP3 Gdańsk. [dostęp 2017-11-19].
  16. Anna Dobiegała, Nie zostawiajcie Ukrainy, „Gazeta Wyborcza: Gazeta Trójmiasto”, 20, 25 stycznia 2014, s. 3 [dostęp 2016-10-20] (pol.).
  17. a b c Paweł Zbierski, Fontaine Media, Paryż (pol.). Towarzystwo Dziennikarskie. [dostęp 2020-05-17].
  18. Na Własny Rachunek. Rzecz o Lechu Bądkowskim (pol.). Empik. [dostęp 2017-12-11].
  19. Niespokojny duch małej Oli, który stworzył Aleksandrę – gwiazdę Lido (pol.). „Dziennik Polski”. [dostęp 2017-11-19].
  20. Paryska rewia zagości na deskach Teatru Variete - Magiczny Kraków (pol.). www.krakow.pl. [dostęp 2020-03-27].
  21. Ostre Pióra 2005 rozdane (pol.). Wirtualne Media. [dostęp 2017-11-19].
  22. Wojewódzka I Miejska Biblioteka Publiczna W Gdańsku. old.wbpg.org.pl. [dostęp 2017-12-03].
  23. 15. PiK Olsztyn/Ryn, październik 2008 (pol.). www.tvp.pl. [dostęp 2017-11-19].

Linki zewnętrzneEdytuj