Arkadiusz Rybicki

polityk polski

Arkadiusz Czesław Rybicki (ur. 12 stycznia 1953 w Gdyni, zm. 10 kwietnia 2010 w Smoleńsku) – polski polityk, działacz społeczny i samorządowy, poseł na Sejm V i VI kadencji.

Arkadiusz Rybicki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 12 stycznia 1953
Gdynia
Data i miejsce śmierci 10 kwietnia 2010
Smoleńsk
Podsekretarz stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Okres od 1999
do 2001
Przynależność polityczna Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Kawaler Orderu Narodowego Zasługi (Francja)
Tablica pamiątkowa na ścianie domu, w którym mieszkał Arkadiusz Rybicki
Grób Arkadiusza Rybickiego na Cmentarzu Srebrzysko

ŻyciorysEdytuj

Ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika w Gdańsku[1]. W 1978 ukończył historię na Uniwersytecie Gdańskim. W drugiej połowie lat 70. związał się ze środowiskiem opozycyjnym na Wybrzeżu. Od 1976 współpracował z KOR, a w 1977 był wśród założycieli Studenckiego Komitetu Solidarności w Gdańsku. W latach 1977–1979 działał w ROPCiO, będąc drukarzem pomorskiej edycji pisma „Opinia”. W okresie 1978–1980 zatrudniony był przez ks. Hilarego Jastaka jako archiwista w Parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Gdyni, a potem przy kościele św. Krzyża w Gdańsku (jest autorem monografii tych parafii). Od 1979 działał w Ruchu Młodej Polski, redagował wydawane w drugim obiegu czasopismo „Bratniak”. Współpracował także z WZZ oraz z KPN. W sierpniu 1980 pomagał strajkującym robotnikom Wybrzeża. Wspólnie z Maciejem Grzywaczewskim (późniejszym dyrektorem Programu I TVP) spisał na tablicy 21 postulatów Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego (zdarzenie to było tematem jednej z etiud filmu Solidarność, Solidarność... z 2005). W 2003 tablica z postulatami została przez UNESCO wpisana na listę światowego dziedzictwa kulturalnego „Pamięć Świata”.

Po sierpniu 1980 zaangażował się w działalność NSZZ „Solidarność”, w 1981 kierował agencją prasową Biura Informacji Prasowej Krajowej Komisji Porozumiewawczej NSZZ „Solidarność”. W czasie stanu wojennego był internowany w Strzebielinku. W latach 1983–1988 blisko współpracował z Lechem Wałęsą. W okresie 1984–1990 pracował także kolejno w Bibliotece Gdańskiej PAN, w redakcji „Przeglądu Katolickiego” oraz w Spółdzielni Pracy Usług Wysokościowych „Świetlik” („Gdańsk”).

W latach 1990–1991 pracował jako szef Zespołu Obsługi Politycznej Prezydenta RP w Kancelarii Prezydenta PR Lecha Wałęsy. Odszedł z pracy w Kancelarii po konflikcie z Mieczysławem Wachowskim. Następnie prowadził własną działalność gospodarczą, a potem był dyrektorem kreatywnym w Agencji Filmowej Profilm. W tym okresie był m.in. producentem programu Lalamido[2]. Od 1999 do 2001 był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego odpowiedzialnym m.in. za współpracę z zagranicą i integrację europejską. W latach 2002–2005 był dyrektorem Nadbałtyckiego Centrum Kultury oraz Departamentu Kultury, Sportu i Turystyki Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego.

W latach 1998–2005 zasiadał w radzie miasta Gdańska. Kierował Nadbałtyckim Centrum Kultury oraz Departamentem Kultury, Sportu i Turystyki Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego.

W 1991 był współzałożycielem Koalicji Republikańskiej. Z jej listy bezskutecznie kandydował do Sejmu w wyborach w 1991. W latach 1992–1996 był wiceprzewodniczącym Partii Konserwatywnej, a od 1996 do 2001 należał do Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego. Od 2001 działał w Platformie Obywatelskiej, był m.in. przewodniczącym PO w Gdańsku. Bez powodzenia kandydował do Sejmu z jej listy w wyborach parlamentarnych w 2001. W wyborach w 2005 został wybrany na posła na Sejm V kadencji z okręgu gdańskiego. W 2007 po raz drugi uzyskał mandat poselski, otrzymując 13 968 głosów.

Był autorem publikacji z zakresu historii, polityki i kultury oraz scenariuszy filmów dokumentalnych.

Zginął 10 kwietnia 2010 w katastrofie polskiego samolotu Tu-154M w Smoleńsku w drodze na obchody 70. rocznicy zbrodni katyńskiej[3]. Uroczystości pogrzebowe Arkadiusza Rybickiego odbyły się 26 kwietnia 2010 w gdańskim kościele św. Mikołaja. Polityk został pochowany na cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku[4] (rejon IV, taras I-1a-42)[5].

Odznaczenia, wyróżnienia i upamiętnienieEdytuj

W 1999 otrzymał odznakę „Zasłużony Działacz Kultury”. W 2001 wyróżniony został Orderem Narodowym Zasługi, przyznanym przez prezydenta Francji Jacques’a Chiraca. W 2005 otrzymał Medal 25-lecia Solidarności.

16 kwietnia 2010 na wniosek Kapituły Orderu Odrodzenia Polski, za wybitne zasługi w służbie państwu i społeczeństwu, postanowieniem marszałka Sejmu Bronisława Komorowskiego wykonującego obowiązki prezydenta RP został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski[6]. W 2010 został również pośmiertnie odznaczony Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[7]. W 2015 został przez prezydenta Andrzeja Dudę pośmiertnie odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności[8].

Również w 2010 rada miejska Sopotu nazwała jego imieniem skwer leżący w pobliżu siedziby urzędu miasta[9]. W 2011 na fasadzie budynku przy ul. Sienkiewicza 10 w Gdańsku-Wrzeszczu odsłonięto poświęconą mu tablicę pamiątkową[10], a w 2014 pierwszemu z najnowocześniejszych gdańskich tramwajów Pesa Jazz Duo nadano imię „Aram Rybicki”[11]. W 2014 powstał poświęcony jego osobie film dokumentalny pt. Aram autorstwa Krzysztofa Talczewskiego[12]. W 2015 jego imieniem została nazwana Pozytywna Szkoła Podstawowa w Gdańsku.

Życie prywatneEdytuj

Był synem Stefana i Marii Rybickich, bratem Mirosława Rybickiego, Sławomira Rybickiego i Bożeny Rybickiej, a także szwagrem Macieja Grzywaczewskiego.

Jego żoną była Małgorzata Rybicka, z którą wziął ślub w 1976. Miał dwoje dzieci: Magdalenę i Antoniego.

PrzypisyEdytuj

  1. Znani absolwenci. ilo.gda.pl. [dostęp 2015-12-29].
  2. Krzysztof Majak: Skiba zdradza kulisy „wykopania” go z TVP Info. natemat.pl, 16 listopada 2016. [dostęp 2016-11-17].
  3. Lista pasażerów i załogi samolotu TU-154. mswia.gov.pl, 10 kwietnia 2010. [dostęp 2012-09-06].
  4. Barbara Szczepuła: Uroczystości pogrzebowe posła Arkadiusza Rybickiego. dziennikbaltycki.pl, 26 kwietnia 2010. [dostęp 2010-08-02].
  5. Arkadiusz Rybicki. cmentarze-gdanskie.pl. [dostęp 2020-05-27].
  6. M.P. z 2010 r. nr 40, poz. 587
  7. Arkadiusz Rybicki i Maciej Płażyński – odznaczeni Medalami Gloria Artis. mkidn.gov.pl, 16 kwietnia 2010. [dostęp 2012-11-22].
  8. M.P. z 2015 r. poz. 984
  9. Park Kaczyńskich, skwer Arama, rondo Płażyńskiego. gazeta.pl, 16 kwietnia 2010. [dostęp 2010-08-02].
  10. Tablice ku czci Walentynowicz i Rybickiego. rp.pl, 8 kwietnia 2011. [dostęp 2011-04-29].
  11. Tramwaj z imieniem Arama Rybickiego. gdansk.pl, 16 grudnia 2014. [dostęp 2014-12-16].
  12. Aram w bazie filmpolski.pl. [dostęp 2017-03-17].

BibliografiaEdytuj