Otwórz menu główne
Pierre Charron

Pierre Charron ( francuski wymowa: [pjɛʁ ʃaʁɔ]) (ur. 1541, zm. 16 listopada 1603) – francuski teolog i filozof katolicki, uczeń i współczesny Michela de Montaigne.

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Pierre Charron urodził się w Paryżu, był jednym z 25 dzieci księgarza. Po studiach prawniczych w Orleanie i Bourges praktykował jako adwokat przez kilka lat. Potem wszedł do kościoła i wkrótce stał się popularnym kapłanem.

Przeprowadził się na południowy zachód Francji, zaproszony przez Arnauda de Pontaca, biskupa Bazas . Został mianowany kapłanem zwyczajnym na dworze Małgorzaty de Valois, żonę Henryka IV z Nawarry, króla Francji . Około roku 1588 Charron postanowił zostać mnichem, ale został odrzucony zarówno przez zakon Kartuzów, jak i Celestynów. Powrócił do dawnej profesji. Wygłaszał kazania w Angers, a w następnym roku przeniósł się do Bordeaux , gdzie nawiązał słynną przyjaźń z Michelem de Montaigne.

Od 1594 r. używał własnego nazwiska. Lata od 1594 do 1600 spędził pod opieką Antoine'a Hérbrarda de Saint-Sulpice, biskupa Cahors , który mianował go wielkim wikariuszem i kanonikiem teologicznym. Jego pierwsza książka doprowadziła do tego, że został wybrany na posła do generalnego zgromadzenia duchowieństwa i został głównym sekretarzem.

Charron przeszedł na emeryturę do Condom w 1600; zmarł nagle z powodu udaru mózgu; jego prace otrzymywały wtedy uwagę.

DziełaEdytuj

Charron po raz pierwszy opublikował swoje prace anonimowo. Później napisał pod pseudonimem "Benoit Vaillant, Orędownik Świętej Wiary". Podczas gdy czytanie Montaigne przez Charrona jest teraz uważane za dogmatyczne, a nawet za coś zniekształconego, było ważne w swoim czasie i w całym XVII wieku.

W 1594 opublikował długą pracę, "Les Trois Vérités" (Trzy Główne Prawdy) , w której Charron starał się udowodnić, że istnieje Bóg i prawdziwa religia, że ​​prawdziwą religią jest chrześcijaństwo i że prawdziwym kościołem jest katolicyzm . Była to reakcja na protestancką publikację "Le Traité de l'Eglise" Philippe de Mornay. W drugim wydaniu (1595) pojawia się obszerna odpowiedź na krytykę trzeciego Vérité pisarza protestanckiego. Pierwsza prawda wymierzona jest przeciw ateistom, druga przeciw żydom i bałwochwalcom, trzecia zaś przeciw heretykom. Dzieło "Les Trois Vérités" doczekało się kilku wydań. Następnie, w 1600 r., powstało "Discours chretiens", księga 16 kazań o podobnym tonie, z których połowa dotyczy Eucharystii. W 1601 roku Charron opublikował w Bordeaux swoje trzecie dzieło De la sagesse , system filozofii moralnej, który rozwija idee Montaigne . Charron także łączył sceptycyzm Montaigne z antyracjonalną częścią chrześcijaństwa. Otrzymał wsparcie Henryka IV i sędziego Pierre Jeannin . Druga poprawiona edycja ukazała się w 1603 roku, wspieranym przez Claude'a Dormy'ego, drugiego biskupa Boulogne. Dzieło De la sagesse zostało również zaatakowane, w szczególności przez jezuitę François Garasse (1585-1631), który opisał Charrona jako ateistę.

WpływyEdytuj

Oprócz wielkiego wpływu Montaigne, Charron wziął od Raymonda z Sabunde (Sibiuda). Innym wpływem był neostoicyzm, Justusa Lipsiusa.

PsychologiaEdytuj

Według Charrona dusza ludzka, z siedzibą w komorach w mózgu, jest dotknięta temperamentem indywidualnym; suchy temperament wytwarza inteligencję, pamięć i wyobraźnię. Dzieląc inteligentną duszę na te trzy zdolności, pisze o gałęziach nauki odpowiadających każdemu z nich. O naturze duszy cytuje opinie. Wiara w nieśmiertelność, mówi, jest najbardziej uniwersalnym z wierzeń, ale najsłabiej popartym przez rozum. Jeśli chodzi o ludzką moc poznania prawdy, oświadcza on, że żadne z naszych zdolności nie pozwalają nam odróżnić prawdę od błędu. Porównując ludzi ze zwierzętami, Charron twierdzi, że nie ma żadnych przerw w przyrodzie. Choć pod niektórymi względami gorsze, w innych zwierzęta są lepsze. Mianowicie, istotnymi cechami ludzkości są próżność, słabość, niestałość i domniemanie.

TeologiaEdytuj

Charron pisze, że wszystkie religie nauczają, że Bóg ma być ułagodzony przez modlitwy, prezenty, śluby, ale przede wszystkim i, najbardziej irracjonalnie, przez ludzkie cierpienie. Każda religia mówi że jej wielbiciele, zaczęli wyznawać daną wiarę od boskiej inspiracji. Człowiek jest chrześcijaninem, Żydem lub muzułmaninem, zanim się dowie, że jest osobą. Ponadto pisze, że jedna religia jest zbudowana na innej.

Podczas gdy Charron ogłasza, że ​​religia jest "dziwna dla zdrowego rozsądku", praktycznym rezultatem, na jaki przybył jest fakt, że nie należy osądzać swojej wiary, ale być "prostym i posłusznym" oraz poddawać się władzy publicznej. Pisze, że jest to jedna zasada mądrości w odniesieniu do religii. Kolejnym równie ważnym jest unikanie przesądu , który definiuje jako przekonanie, że Bóg jest jak twardy sędzia, który, chcąc znaleźć winę, wąsko analizuje nasze najdrobniejsze działania, że ​​jest mściwy i trudny do ułagodzenia, i że w związku z tym musi być pochlebionym i wygranym przez ból i poświęcenie.

Charron stwierdza, że ​​prawdziwa pobożność, która jest pierwszym obowiązkiem, jest poznaniem Boga i samego siebie; ta ostatnia wiedza jest niezbędna temu pierwszemu. Przekonanie, że to, co Bóg posyła, jest dobre, a całe zło pochodzi z nas samych, jest poniżeniem ludzkości i wywyższeniem Boga. Prowadzi do kultu duchowego, ponieważ zewnętrzna ceremonia jest jedynie dla naszej korzyści, nie dla jego chwały.

PolitykaEdytuj

Charron jest założycielem nowoczesnego sekularyzmu[styl do poprawy]. Deklaruje, że suweren jest źródłem prawa i twierdzi, że wolność ludowa jest niebezpieczna.

BibliografiaEdytuj

Działa i przekładyEdytuj

  • "De la Sagesse Livres Trois" par. Pierre le Charron, Parisien, Chanoine Theologal & Chantre en l'Eglise Cathedrale de Comdom Bourdeaus, S. Millanges, 1604.
  • Toutes les Oeuvres de Pierre Charron; Parisien, Docteur es Droiets, Chantre et Chanoine Theologal de Condom derniere edition. Reveues, contrmentees i augmentees. 2 vols. Paris Jacques Villery, 1635.


Źródła wtórneEdytuj

  • Michel Adam , Etiudy sur Pierre Charron . Bordeaux: Presses Universitaires de Henry Thomas Buckle , Wprowadzenie do historii cywilizacji w Anglii , obj. ii. 19.
  • Claudiu Gaiu, La roztropność de l'homme d'esprit. L'éthique de Pierre Charron . Préface de Denis Kambouchner, Bukareszt: Zeta Books, 2010.
  • Tullio Gregory , "Skandaliczna książka Pierre'a Charrona", str. 87-110 w: Michael Hunter i David Wootton (red.), * Clarendon Press "Ateizm od Reformacji do Oświecenia", Oxford, 1992. ​ISBN 0-19-822736-1​ .
  • William Edward Hartpole Lecky , "Racjonalizm w Europie" (1865).
  • John Mackinnon Robertson , "Krótka historia myśli swobodnej" (Londyn, 1906), wol. ii.
  • John Owen , "Sceptycy francuskiego renesansu" (1893).
  • Jeffrey Zuniga , "W stronę życia mądrości, Pierre Charron w świetle nowoczesnego i postmodernistycznego sceptycyzmu" Manila: University of St. Thomas Press, 2000.

ŹródłaEdytuj

  • "Encyklopedia Powszechna Orgelbranda" (wyd 1859-1868, tom 5, str. 160-161)
  • "Nowy Dykcjonarz historyczny" (wyd przez Józefa Ignacego Boelcke, Warszawa, 1779 tom 2, litery B - C)l (całość liczy 6 tomów, tłumaczonych z języka francuskiego)
  • Ten artykuł zawiera tekst z publikacji, która jest obecnie własnością publiczną : Chisholm, Hugh, wyd. (1911). " Charron, Pierre ". Encyclopædia Britannica . 5 (wyd. 11). Cambridge University Press. s. 948-949.