Otwórz menu główne

Pluskwiaki (Hemiptera) – nazwa zależnie od przyjętej systematyki rzędu lub nadrzędu owadów liczącego 50 000–80 000 gatunków[2].

Pluskwiaki
Hemiptera[1]
Linnaeus, 1758
Tarczówka rudonoga (Pentatoma rufipes)
Tarczówka rudonoga (Pentatoma rufipes)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ stawonogi
Gromada owady
Podgromada uskrzydlone
Rząd pluskwiaki

Spis treści

CharakterystykaEdytuj

Pluskwiaki są owadami bardzo zróżnicowanymi morfologicznie. Najmniejsze mają ok. 0,5 milimetra, większość osiąga kilka centymetrów, a największe ok. 10 centymetrów długości. Charakteryzują się narządami gębowymi kłująco-ssącymi, którymi pobierają pokarm płynny. Na ogół przechodzą przeobrażenie niezupełne. Zasiedlają środowiska wodne i lądowe.

SystematykaEdytuj

Klasyfikacja tradycyjnaEdytuj

W tradycyjnej klasyfikacji rząd był dzielony na dwa podrzędy lub rzędy (w zależności od systematyki):

Pluskwiaki różnoskrzydłe to wodne i lądowe owady mające przednie skrzydła przekształcone w tzw. półpokrywy. Tylne skrzydła są błoniaste. Są drapieżnikami lub pasożytami zwierząt.

Pluskwiaki równoskrzydłe mają zwykle dwie pary błoniastych skrzydeł i żywią się głównie wysysanym sokiem roślin (fitofagi).

Klasyfikacja współczesnaEdytuj

Współcześnie żyjące oraz wymarłe pluskwiaki są klasyfikowane w ponad 250 rodzinach. Ich klasyfikacja jest ciągle dyskutowana i ulega zmianom. McGavin[3] zaproponował podział na cztery podrzędy: Sternorrhyncha, Auchenorrhyncha, Coleorrhyncha, Heteroptera.

Auchenorrhyncha uważana jest za grupę parafiletyczną i dzielona na Fulgoromorpha (=Archaeorrhyncha) i Cicadomorpha (=Clypeorrhyncha).

Obecnie przyjmuje się podział pluskwiaków na cztery podrzędy:

Niektórzy autorzy[4] wyróżniają jeszcze podrząd Prosorrhyncha, obejmujący Heteroptera i Coleorrhyncha.

GaleriaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Hemiptera, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Jon Martin, Mick Webb: Hemiptera...It’s a Bug’s Life (ang.). Natural History Museum. [dostęp 2015-01-07].
  3. McGavin, George C. 1993. Bugs of the World.
  4. Sorensen et al. 1995.

Linki zewnętrzneEdytuj