Polikaprolakton
Polikaprolakton (PCL) – polimer biodegradowalny, należący do grupy poliestrów alifatycznych, otrzymywany z kaprolaktonu w wyniku polimeryzacji z otwarciem pierścienia:
| |||||||||||||
| |||||||||||||
Ogólne informacje | |||||||||||||
Monomery | |||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Struktura meru |
-[-(CH2)5C(O)O-]- | ||||||||||||
| |||||||||||||
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fc/Pcl_synthesis.png/350px-Pcl_synthesis.png)
Polimer ten łatwo miesza się z wieloma innymi polimerami i dlatego jest stosowany jako plastyfikator zwiększający elastyczność tworzyw sztucznych oraz ich biodegradowalność. Jest także używany w połączeniu ze skrobią do wyrobu utwardzalnego tworzywa, z którego produkowane są jednorazowe talerze czy kubki, które można utylizować przez kompostowanie.
PCL znalazł wiele zastosowań biomedycznych. Dzięki temu, że w organizmie człowieka ulega on stopniowemu, powolnemu rozkładowi na skutek hydrolizy wiązań estrowych, który trwa ok. 2 lat jest on stosowany do produkcji implantów oraz wchłanialnych nici chirurgicznych. Gdy istnieje taka potrzeba jego czas biodegradacji w organizmie można przyspieszać poprzez stosowanie jego kopolimerów polilaktydowych.
Bibliografia
edytuj- Middleton, J.; A. Tipton (March 1998). "Synthetic biodegradable polymers as medical devices" (HTML). Medical Plastics and Biomaterials Magazine. devicelink.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-03-12)].