Polityka arktyczna Unii Europejskiej

Polityka Unii Europejskiej względem Arktyki – polityka względem strategicznego regionu Arktyki, którego - według Komisji Europejskiej - rozwój będzie miał istotne następstwa dla życia następnych pokoleń mieszkańców Europy. Zwiększone zaangażowanie Unii Europejskiej we współpracę z Arktyką otworzy nowe perspektywy dla kontaktów, jakie państwa UE utrzymują z państwami regionu arktycznego[1].

Region Arktyki
Unia Europejska
EU on a globe.svg

Ten artykuł jest częścią serii o:
Relacjach zewnętrznych
Unii Europejskiej


Polityka zewnętrzna Unii Europejskiej

Stosunki z państwami europejskimi

Stosunki z koloniami i obszarami zamorskimi państw członkowskich

Główne kierunki polityki zagranicznej Unii

Współpraca z organizacjami międzynarodowymi

Tematy powiązane
Polityka bezpieczeństwaCSDP • Misje ESDPEurosferaCARDSTACISMEDATAIEX
Portal Unia Europejska

Rozwój tej polityki wiąże się ze zmianami klimatycznymi, jak i ekspansją rosyjską w tej części świata [2]. Spekuluje się, że region ten będzie polem zaciętej walki, związanej z ogromnymi pokładami surowców. Pięć państw konkurujących ze sobą w rejonie Arktyki: Rosja, Kanada, Norwegia, Dania i Stany Zjednoczone obiecały spór związany z ich roszczeniami terytorialnymi rozwiązywać przy wsparciu Organizacji Narodów Zjednoczonych. Państwa te miały czas do maja 2009, by zgłosić swoje postulaty w tej kwestii. Zaniepokojenie w tej kwestii wyraża również Parlament Europejski [3].

20 stycznia 2011 r. Parlament Europejski przyjął kolejną rezolucję ws. Regionu Dalekiej Północy, który to jest rozwinięciem i uszczegółowieniem poprzednich dokumentów[4][5].

Cele politykiEdytuj

Komisja Europejska wymienia podstawowe zadania jakie Unia powinna sobie zadać [6]:

  1. ochrona i zachowanie Arktyki w zgodzie z jej mieszkańcami;
  2. działanie na rzecz zrównoważonego wykorzystania zasobów;
  3. przyczynienie się do lepszego, wielostronnego zarządzania Arktyką.

Propozycje działańEdytuj

  • stworzenie nowej infrastruktury badawczej;
  • kontrolowanie i monitorowanie chemikaliów;
  • zwiększenie współpracy w zakresie zapobiegania katastrofom, przygotowania na wypadek katastrof i reagowania na nie;
  • zaangażowanie arktycznej ludności autochtonicznej w prowadzenie regularnego dialogu;
  • rozszerzenie istniejących ram prawnych dotyczących rybołówstwa, tak aby swoim zasięgiem objęły obszar Arktyki;
  • wprowadzenie ulepszeń w zakresie nadzoru morskiego;
  • działanie na rzecz pełnego wdrożenia istniejących przepisów oraz podnoszenia standardów dotyczących środowiska naturalnego i bezpieczeństwa, określonych przez Międzynarodową Organizację Morską;
  • rozwój wielostronnego zarządzania Arktyką w oparciu o Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawie morza, w tym prowadzenie obszernego dialogu politycznego;
  • podniesienie rangi kwestii związanych z Arktyką w ramach międzynarodowego programu działań, zwiększenie zaangażowania Komisji w prace Rady Arktycznej poprzez objęcie funkcji stałego obserwatora.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Początek unijnej polityki wobec Arktyki. [dostęp 2008-11-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-05)].
  2. Rosyjska ekspansja w Aktyce ostrzeżeniem dla UE. [dostęp 2008-09-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-04-12)].
  3. Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 9 października 2008 r. w sprawie zarządzania regionem arktycznym. [dostęp 2008-09-30].
  4. UniaEuropejska.org: Parlament Europejski o polityce wobec Arktyki. uniaeuropejska.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-10)]. (dostęp 7 sierpnia 2011)
  5. UniaEuropejska.org: Szczegóły rezolucji PE w sprawie Arktyki (dostęp 7 sierpnia 2011)
  6. Arktyka zasługuje na uwagę Unii Europejskiej – pierwszy krok w kierunku polityki UE wobec Arktyki. [dostęp Bruksela, dnia 20 listopada 2008 r.].zły zapis daty dostępu

Linki zewnętrzneEdytuj