Otwórz menu główne

Porzecze (powiat sławieński)

wieś w województwie zachodniopomorskim, powiecie sławieńskim

Porzecze (do 1945 niem. Preetz, wcześniej także Porez lub Poretz) – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie sławieńskim, w gminie Darłowo, wzdłuż drogi prowadzącej z Darłowa do Jeżyczek, Gorzycy, Malechowa. Rozciąga się nad rzeką Grabową, graniczy z wsią Rusko od strony Darłowa, z drugiej natomiast z Pęciszewkiem.

Porzecze
wieś
ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  zachodniopomorskie
Powiat sławieński
Gmina Darłowo
Liczba ludności (2009) 174
Strefa numeracyjna 94
Tablice rejestracyjne ZSL
SIMC 0305509
Położenie na mapie gminy wiejskiej Darłowo
Mapa lokalizacyjna gminy wiejskiej Darłowo
Porzecze
Porzecze
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Porzecze
Porzecze
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Porzecze
Porzecze
Położenie na mapie powiatu sławieńskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu sławieńskiego
Porzecze
Porzecze
Ziemia54°22′42″N 16°24′04″E/54,378333 16,401111

Według danych z 28 września 2009 roku wieś miała 174 stałych mieszkańców[1].

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie koszalińskim.

Obszar wsi jest objęty strefą ochrony uzdrowiskowej "C" Dąbki[2].

HistoriaEdytuj

Jedne z pierwszych wzmianek na temat wsi sięgają drugiej połowy XIII wieku. Wieś stała się własnością klasztoru cystersów, mieszczącego się w Bukowie Morskim, za sprawą biskupa kamieńskiego. To właśnie on podarował ją klasztorowi w 1267 roku[3]. 8 lat później (1275) Porzecze stało się wsią opacką, dzięki potwierdzeniu jej przynależności przez Wisława II oraz Mściwoja II (Mestwin II). Granice w pobliżu wsi były przedmiotem sporu między zakonem cystersów a miastem Darłowo. W 1324 roku zatargi te załagodził Peter z Neuenburga[3].

Na skutek przeprowadzonych reform Porzecze przeszło pod jurysdykcję książęcą w Darłowie, podobnie jak i inne wsie opackie należące niegdyś do klasztoru cystersów. W ramach służby pańszczyźnianej chłopi zmuszeni byli dostarczać mleko do darłowskiego młyna oraz pracować na folwarku w Pęciszewku. Oprócz tego żyli również z połowu ryb w rzece Grabowej. W tamtych czasach wolnym od służby pańszczyźnianej był jedynie sołtys. Oprócz niego we wsi mieszkało wtedy i pracowało 11 chłopów, 4 zagrodników, oraz 5 chałupników[3]. Sytuacja chłopów zaczęła się zmieniać na lepsze dopiero w XIX wieku, po przeprowadzeniu reformy uwłaszczeniowej. W XX w. uprawiano tam zboże (głównie ozime), hodowano również bydło (krowy mleczne) oraz świnie, handlowano także końmi oraz poławiano ryby[3]. Wieś zaczęła się bogacić, co spowodowało przyrost mieszkańców.

Co ciekawe Porzecze nie ucierpiało z powodu żadnych wojen, ani 30-letniej, czy też 7-letniej[3]. Wieś miała jednak obowiązek pomagać wojsku w trakcie przemarszu, w czasach napoleońskich[3].

Liczba mieszkańców wsi w wybranych latach:

  • 1818 r. - 213 mieszkańców
  • 1867 r. - 281 mieszkańców
  • 1934 r. - 343 mieszkańców[3]
  • 2009 r. - 174 mieszkańców

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dane statystyczne. Urząd Gminy Darłowo. [dostęp 2010-08-06].
  2. Uchwała Nr XXXVI/492/2010 Rady Gminy Darłowo z dnia 26 października 2010 r. (Dz. Urz. Zachodniopomorskiego z 2010 r., Nr 127, poz. 2505)
  3. a b c d e f g Porzecze - Urząd Gminy (pol.). ugdarlowo.pl. [dostęp 25 czerwca 2014].