Otwórz menu główne

Puccinia bistortae

gatunek grzybów z rodziny rdzowatych (Pucciniaceae)

Puccinia bistortae (F. Strauss) DC. – gatunek grzybów z rodziny rdzowatych (Pucciniaceae)[1]. Grzyb mikroskopijny pasożytujący na różnych gatunkach rdestów (Persicaria) i roślin z rodziny selerowatych (Apiaceae)[2]. Występuje w Ameryce Północnej, Europie i Azji[3].

Puccinia bistortae
Ilustracja
Liść porażony przez Puccinia bistortae
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo grzyby
Typ podstawczaki
Klasa rdze
Rząd rdzowce
Rodzina rdzowate
Rodzaj rdza
Gatunek Puccinia bistortae
Nazwa systematyczna
Puccinia bistortae (F. Strauss) DC.
Fl. franç., Edn 3 (Paris) 5/6: 61 (1815)
Puccinia bistortae: drugie zdjęcie
Teliospora

Systematyka i nazewnictwoEdytuj

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Puccinia, Pucciniaceae, Pucciniales, Incertae sedis, Pucciniomycetes, Pucciniomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].

Po raz pierwszy zdiagnozował go w 1811 r. nadając mu nazwę Uredo bistortae. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu Augustin Pyramus de Candolle w 1815 r.[1]

Synonimy[4]:

  • Dicaeoma bistortae (F. Strauss) Kuntze 1898
  • Dicaeoma polygoni-vivipari (P. Karst.) Arthur 1920
  • Puccinia angelicae-bistortae (F. Strauss) Kleb. 1902
  • Puccinia bistortae (F. Strauss) DC. 1815 var. bistortae
  • Puccinia cari-bistortae Kleb. 1899
  • Puccinia conopodii-bistortae Kleb. 1869
  • Puccinia polygoni var. bistortae (F. Strauss) Röhl. 1813
  • Puccinia polygoni-vivipari P. Karst. 1882
  • Uredo bistortae F. Strauss 1811
  • Uredo polygoni var. bistortae F. Strauss 1811

Morfologia i rozwójEdytuj

Wytwarza 4 rodzaje zarodników: sporydia, ecjospory, urediniospory i teliospory. Jest pasożytem dwudomowym, tzn. że jego cykl rozwojowy odbywa się na dwóch żywicielach. Urediniospory i teliospory powstają na rdestach. Zanotowano ich występowanie na rdeście wężowniku (Persicaria bistorta) i rdeście żyworodnym (Persicaria vivipara). Spermogonia i ecja rozwijają się na innych gatunkach roślin z rodziny selerowatych: Angelica sylvestris, Carum carvi, Chaerophyllum hirsutumConopodium majus, Ligusticum mutellina, Meum  athamanticum,  Pimpinella anisum, Pimpinella major, Pimpinella peregrina, Pimpinella saxifraga, Selinum carvifolia[2].

Spermogonia w miodowym kolorze powstają na obydwu stronach liści porażonych roślin. Ecjospory powstają w ecjach na dolnej stronie liści, głęboko zanurzone w ich tkance. Na zewnątrz są widoczne jako drobne, żółte kropki. Nie posiadają perydium. Ecjospory uwalniają się przez otworek na szczycie ecjum. Uredinia i telia powstają na dolnej stronie liści w obrębie żółtych plam. Uredinia są żółte, powstają w nich gładkie, eliptyczne urediniospory o 4 porach rostkowych. Telia ciemnobrązowe, zawierające sproszkowaną masę dwukomórkowych teliospor o powierzchni pokrytej rzędami drobnych brodawek. Posiadają 2 pory rostkowe[2].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Index Fungorum (ang.). indexfungorum.org. [dostęp 2018-03-05].
  2. a b c Plant Parasites of Europe. [dostęp 2018-03-05].
  3. Discover Life Maps. [dostęp 2018-03-05].
  4. Species Fungorum (ang.). speciesfungorum.org. [dostęp 2018-03-03].