Otwórz menu główne

Rajmund Moric

polski górnik i polityk

ŻyciorysEdytuj

Wykształcenie i praca zawodowaEdytuj

Z wykształcenia magister inżynier górnik, w 1969 ukończył studia na Wydziale Górniczym Politechniki Śląskiej. Początkowo był ratownikiem górniczym. Pracował także jako inspektor BHP w Katowickim Zjednoczeniu Budowlanym. Od 1970 do 2000 pozostawał zatrudniony w KWK „Wujek” w Katowicach (na stanowiskach: stażysta, sztygar, kierownik), a następnie do 2005 jako radca prezesa w Wyższym Urzędzie Górniczym.

Działał jednocześnie w związkach zawodowych. W okresie 1982–1992 przewodniczył Federacji Związków Zawodowych Górników. Z jej ramienia zasiadał w Państwowej Radzie Górnictwa. Od 1984 do 1988 był członkiem komitetu wykonawczego oraz rady Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych. W 2001 zasiadł we władzach Związku Zawodowego Górników w Polsce.

Działalność politycznaEdytuj

Od 1969 do 1990 należał do PZPR, z ramienia której jako reprezentant okręgu bytomskiego zasiadał w Sejmie PRL IX kadencji. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Prac Ustawodawczych. Jako reprezentant strony rządowo-koalicyjnej był uczestnikiem obrad Okrągłego Stołu w zespole ds. reform politycznych. W 1993, wraz z grupą związkowców i polityków narodowych, współtworzył Komitet Samoobrony Narodu[1].

Był członkiem komitetu wyborczego Andrzeja Leppera jako kandydata w wyborach prezydenckich w 2005[2]. W tym samym roku wszedł w skład rady krajowej Samoobrony RP i został doradcą władz partii ds. górnictwa. W wyborach w 2005 z jej listy uzyskał mandat poselski na Sejm V kadencji z okręgu gliwickiego liczbą 3091 głosów. Pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Polityki Społecznej. Był też członkiem Komisji Gospodarki. Przewodniczył także sześciu podkomisjom (m.in. ds. ustawy o Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ds. ustawy o pomocy społecznej i ds. świadczeń dla cywilnych ofiar wojny). Zasiadał w prezydium partii i klubu parlamentarnego Samoobrony RP.

W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 nie ubiegał się o reelekcję. Tuż po tych wyborach zrzekł się funkcji partyjnych w Samoobronie RP[3] i wycofał się z działalności politycznej.

OdznaczeniaEdytuj

Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Życie prywatneEdytuj

Jest żonaty, ma jedno dziecko.

PrzypisyEdytuj

  1. Żyrinowski w poniedziałek. rp.pl, 27 stycznia 1994.
  2. Silna Samoobrona szansą dla wszystkich. samoobrona.org.pl, 5 sierpnia 2005.
  3. Lepper pokieruje Samoobroną jednoosobowo. rp.pl, 15 listopada 2007.

BibliografiaEdytuj