Ray "Sugarfoot" Sefo (ur. 15 lutego 1971 roku w Auckland) − utytułowany nowozelandzki kick-boxer o samoańskich korzeniach. Wielokrotny mistrz świata w kick-boxingu i muay thai. Wicemistrz K-1 WGP z 2000 roku. Prezydent amerykańskiej organizacji MMA World Series of Fighting[2].

Ray Sefo
Ilustracja
Pseudonim Sugarfoot
Data i miejsce urodzenia 15 lutego 1971
Auckland
Obywatelstwo  Nowa Zelandia
Wzrost 183 cm
Masa ciała 113 (2011) kg
Styl walki boks tajski
Kategoria wagowa K-1 WGP
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 55[1]
Zwycięstwa 32
Przez nokauty 19
Porażki 22
Remisy 1

Kariera sportowaEdytuj

W młodości uprawiał Wing Chun. Porzucił je na rzecz bardzo popularnego w Nowej Zelandii muay thai. W latach 90. był wielokrotnym mistrzem świata różnych organizacji w muay thai i kick-boxingu w wielu kategoriach wagowych.

W sierpniu 1996 roku zadebiutował w K-1 w przegranej walce z Ernesto Hoostem. W 1998 roku po raz pierwszy wystąpił w Finale K-1 World GP. Odpadł w ćwierćfinałowej walce z Andym Hugiem. Rok później odpadł na tym samym etapie, pokonany przez Sama Greco. Największy sukces w K-1 odniósł w 2000 roku, gdy po znokautowaniu Musashiego i Cyrila Abidi dotarł do ścisłego finału K-1 WGP. W walce o mistrzostwo przegrał przez jednogłośną decyzję z broniącym tytułu Ernesto Hoostem.

W 2001 roku nie wystąpił w finałach z powodu kontuzji odniesionej w zwycięskiej walce eliminacyjnej z Markiem Huntem. Rok później, po zwycięstwie nad Peterem Aertsem, doszedł do półfinału K-1 WGP, gdzie po raz kolejny pokonał go Hoost (tym razem przez TKO). W latach 2003-2004 dwukrotnie uległ przez decyzję w ćwierćfinałach Musashiemu. W turnieju o mistrzostwo K-1 WGP po raz ostatni wystąpił w 2005 roku (w 2006 i 2008 roku pełnił rolę rezerwowego), gdy przegrał w ćwierćfinale z późniejszym trzykrotnym mistrzem K-1 Semmym Schiltem.

Po raz drugi walczył z Schiltem 4 marca 2007 roku w Jokohamie w walce o pas mistrza K-1 w nowo utworzonej kategorii superciężkiej (ponad 100 kg). Pomimo iż w pierwszej rundzie Sefo zdołał posłać na deski wyższego od siebie o 27 cm Holendra, ostatecznie został przez niego znokautowany w drugiej rundzie kontrującym lewym prostym. Był to pierwszy raz historii, gdy Nowozelandczyk przegrał przez nokaut (nie licząc porażek przez TKO)[3]. Przegrana ta była zarazem pierwszą z serii kolejnych pięciu porażek Sefo w K-1, którą przełamał dopiero podczas Final 16 2008, pokonując Choi Hong-mana.

Ray Sefo jest obdarzony nokautującym ciosem z obu rąk. W swojej karierze znokautował m.in. Micheala McDonalda (dwukrotnie), Jérôme'a Le Bannera, Musashiego, Rusłana Karajewa, Boba Sappa oraz Melvina Manhoefa.

Kariera trenerskaEdytuj

Od 2008 roku jest zatrudniony w prowadzonym przez Randy'ego Couture'a klubie Xtreme Couture w Las Vegas. Odpowiada za trening "stójki" zawodników MMA. Jego podopiecznymi są lub byli m.in. Forrest Griffin, Evan Dunham i Vitor Belfort.

Kariera promotorskaEdytuj

W 2012 roku został prezydentem nowo powstałej organizacji MMA - World Series of Fighting, z siedzibą w Las Vegas. Dzięki umowie z siecią telewizyjną NBC w ciągu dwóch lat zorganizowała ona kilkanaście gal na terenie Ameryki Północnej.

OsiągnięciaEdytuj

  • 2000: Wicemistrz K-1 World GP
  • 1997: Mistrz Świata WKBF w wadze superciężkiej
  • 1997: Mistrz Świata WKBA w wadze superciężkiej
  • 1997: Mistrz Świata WKBF w wadze ciężkiej
  • 1996: Mistrz Świata WMTF w wadze ciężkiej
  • 1996: Mistrz Świata ISKA w wadze super lekkociężkiej
  • 1995: Mistrz Świata ISKA w wadze lekkociężkiej
  • 1995: Mistrz Świata WMTF w wadze półciężkiej
  • 1992: Mistrz Południowego Pacyfiku w wadze lekkociężkiej
  • 1991: Mistrz Nowej Zelandii w wadze lekkociężkiej
  • 1990: Mistrz Nowej Zelandii w wadze ciężkiej

PrzypisyEdytuj

  1. bilans walk w cyklu K-1 WGP; stan na 02.10.2010
  2. World Series of Fighting - About (ang.). http://www.wsof.com.
  3. Monty Di Pietro: Schilt Captures K-1 Super Heavyweight Belt in Yokohama (ang.). k-1.co.jp, 4 marca 2007. [dostęp 2009-08-11].

Linki zewnętrzneEdytuj