Robert Malcolm „Bob” Sapp (ur. 22 września 1973[2] w Colorado Springs) – amerykański futbolista, wrestler, zawodnik K-1 i mieszanych sztuk walki (MMA), aktor.

Bob Sapp
Ilustracja
Pseudonim

The Beast (Bestia)

Data i miejsce urodzenia

22 września 1973
Colorado Springs, USA

Obywatelstwo

Stany Zjednoczone

Wzrost

196 cm

Masa ciała

143 (2012)[1] kg

Styl walki

kick-boxing

Kategoria wagowa

K-1 WGP

Bilans walk zawodowych
Liczba walk

26

Zwycięstwa

11

Przez nokauty

9

Porażki

15

Bob Sapp (2008)

Kariera sportowaEdytuj

Futbol amerykańskiEdytuj

Karierę sportową rozpoczął na University of Washington, gdzie uprawiał futbol amerykański, następnie trafił do National Football League. W latach 1997–2000 był zatrudniony kolejno w czterech klubach, lecz pojawił się tylko w dwóch meczach ligowych w barwach Minnesota Vikings[3].

WrestlingEdytuj

W 2001 rozpoczął karierę wrestlera w organizacji NWA Wildside. Występował również w World Championship Wrestling oraz w japońskich organizacjach HUSTLE i New Japan Pro-Wrestling.

MMA i K-1Edytuj

W 2002 podpisał kontrakt z Pride Fighting Championships na trzy walki w MMA. W debiucie zwyciężył mającego na koncie 26 stoczonych walk Yoshihisę Yamamoto (TKO w 1. rundzie), a w drugim pojedynku w 11. sekund pokonał byłego dwukrotnego mistrza RINGS, Kiyoshiego Tamurę. W sierpniu 2002 roku, podczas gali PRIDE Shockwave zmierzył się z ówczesnym mistrzem PRIDE w wadze ciężkiej Antônio Rodrigo Nogueirą. Sapp był cięższy od rywala o 77 kg i dominował nad nim w pierwszej rundzie, jednak w drugiej opadł z sił, co wykorzystał Nogueira, poddając go za pomocą dźwigni na staw łokciowy[4].

Po wygaśnięciu kontraktu z PRIDE Sapp związał się z inną japońską organizacją − FEG, dla której walczył zarówno w K-1 jak i MMA. W swoim pierwszym występie w K-1 (czerwiec 2002) został zdyskwalifikowany za zaatakowanie leżącego rywala, ale w dwóch następnych walkach zanotował zwycięstwa przez nokaut − nad Cyrilem Abidi oraz mistrzem K-1 Ernesto Hoostem. Tego drugiego pokonał podczas gali Final Elimination w Saitamie, co dało mu kwalifikację do Finału K-1 WGP 2002 − 8-osobowego turnieju o mistrzostwo K-1. Odbył się on 7 grudnia w Tokio. W ćwierćfinale Sapp został ponownie zestawiony z Hoostem. W pierwszej rundzie obrońca tytułu spowodował nokdaun Amerykanina ciosem sierpowym w korpus. W drugiej Sapp zdołał odwrócić losy pojedynku, pokonując Holendra przez techniczny nokaut. Po tej walce wycofał się jednak z dalszej rywalizacji z powodu kontuzji nadgarstka. Jego miejsce w półfinale zajął Hoost, który wygrał potem cały turniej[5].

W kolejnych dwóch latach walczył w K-1 ze zmiennym powodzeniem, wygrywając m.in. z Sethem Petruzellim oraz byłym yokozuną Akebono, ale też doznając porażek przed czasem z Mirko Filipoviciem, Remym Bonjaskym i Rayem Sefo.

W okresie tym Sapp zyskał w Japonii wielką popularność[5], której skala określana była „fenomenem popkultury”[6]. Był twarzą kampanii reklamowych kilkuset produktów[7], nagrał płytę pop („Sapp Time”), napisał trzy bestselery oraz prowadził w telewizji program rozrywkowy[7][8]. Tylko do połowy 2003 roku gościł w ponad 200 programach telewizyjnych[6]. Jego pojedynek z Akebono (grudzień 2003) był oglądany przez około 54 miliony japońskich telewidzów, co było największą liczbą w Japonii dla walki sportowej od 1976 roku[9][10].

W 2005 roku wygrał trzy walki w Hero’s (m.in. z Kim Min-soo, srebrnym medalistą olimpijskim w judo), a także tryumfował w turnieju K-1 World GP w Hiroszimie. Nie zdołał jednak zakwalifikować się do Finału K-1 WGP, przegrywając w walce eliminacyjnej z Choi Hong-manem. Wkrótce potem, skonfliktowany z władzami K-1 na tle finansowym, odszedł z organizacji[11]. Powrócił w 2007 roku, aby stoczyć jedną walkę − podczas World GP w Amsterdamie został w ciągu 26 sekund znokautowany przez Petera Aertsa[12].

W następnych dwóch latach walczył głównie w MMA, m.in. dla Strikeforce i DREAM (w 2009 roku przegrał swoje obie walki w turnieju DREAM Super Hulk GP).

Od 2010 roku występuje na galach różnych europejskich i azjatyckich organizacji, przegrywając większość pojedynków, m.in. z Jörgenem Kruthem oraz Alexandru Lungu na zasadach K-1 czy Rollesem Graciem, Jamesem Thompsonem i Mariuszem Pudzianowskim w MMA.

OsiągnięciaEdytuj

Kick-boxing:

  • 2005: K-1 World GP w Hiroszimie – 1. miejsce

Wrestling:

  • 2004: IWGP Heavyweight Championship

FilmografiaEdytuj

FilmyEdytuj

SerialeEdytuj

  • 2002: Taiho shichauzo jako Bob

PrzypisyEdytuj

  1. KSW 19 – ważenie. 11 maja 2012. [dostęp 2012-05-12].
  2. Bob Sapp, G at NFL.com, nfl.com [dostęp 2017-11-22] (ang.).
  3. databasefootball.com. [dostęp 2008-08-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (10 czerwca 2011)]. (ang.).
  4. Tim Leidecker: Nogueira will bring his special brand of toughness to Mir fight. ESPN, 24 grudnia 2008. [dostęp 2011-02-03]. (ang.).
  5. a b Monty DiPietro: Lady Luck smiles on Mr. Perfect at K-1 GP Final. 7 grudnia 2002. [dostęp 2011-02-03]. (ang.).
  6. a b Jim Frederick: The Beast Goes East. A failed American football player finds fame and fortune in Japan by beating people senseless. Time, 2 czerwca 2003. [dostęp 2011-02-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (21 czerwca 2003)]. (ang.).
  7. a b Steve Kelley: What about Bob (Sapp)?. The Seattle Times, 13 lutego 2008. [dostęp 2011-02-03]. (ang.).
  8. Len Pasquarelli: Former NFL guard finds sporting success in Japan. [dostęp 2008-08-27]. (ang.).
  9. Dave Meltzer: Ten highest-rated Japanese MMA matches. Yahoo! Sports, 21 grudnia 2007. [dostęp 2011-02-03]. (ang.).
  10. Sergio Non: 'Most viewed' standard for mixed martial arts sets a high bar. USA Today, 20 maja 2010. [dostęp 2011-02-03]. (ang.).
  11. Tim Leidecker: European Throwdown. [dostęp 2008-08-27]. (ang.).
  12. Monty DiPietro: Schilt, Aerts & Slowinski Shine in Amsterdam. 23 czerwca 2007. [dostęp 2011-02-03]. (ang.).

Linki zewnętrzneEdytuj