Renminbi

oficjalna waluta Chińskiej Republiki Ludowej

Renminbi (chiń. upr. 人民币; chiń. trad. 人民幣; pinyin rénmínbì; dosł. „waluta ludowa”), yuan (chiń. upr. ; chiń. trad. 圓 lub 圆; pinyin yuán) - waluta Chińskiej Republiki Ludowej. Kod ISO 4217 to CNY (skrót od ang. Chinese yuan), inny skrót to RMB.

Renminbi
Kod ISO 4217 CNY
Państwo  Chińska Republika Ludowa
Poziom inflacji 1,6% w 2020[1]
Podział 1 yuan = 10 jiao = 100 fenów
Symbol ¥ – yuan
角 – jiao
分 – fen
Monety 1, 2, 5 fenów
1, 5 jiao
1 yuan
Banknoty 1, 2, 5 jiao
1, 5, 10, 20, 50, 100 yuanów
Bank centralny Ludowy Bank Chin

Jeden yuan dzieli się na 10 jiao (角), a jeden jiao – na 10 fenów (分). Wszystkie nominały, od najmniejszego, 1 jiao, do największego, 100 yuanów, dostępne są w postaci banknotów. W monetach obiegowych występują nominały od 1 fena do 1 yuana.

Potocznym określeniem yuana w języku chińskim jest „kuai” (块), czyli „kawałek”, a „jiao” jest potocznie nazywany „mao” (毛), czyli „włos” (tym samym znakiem zapisuje się popularne w Chinach nazwisko, które nosił m.in. Mao Zedong).

Znaczenie słownikoweEdytuj

W języku chińskim słowo „yuan” oznacza po prostu „pieniądz”, na przykład měiyuán (美元) to dolar amerykański (USD), którego nazwa wywodzi się od Měiguó (美國), oznaczającego USA; měiyuán (美元) to po prostu „amerykański pieniądz”.

Na Tajwanie yuan to potoczna nazwa tamtejszej waluty, czyli (nowego) dolara tajwańskiego. Z kolei w Hongkongu to nazwa dolarów hongkońskich. Mieszkańcy Tajwanu i Hongkongu określają walutę w Chinach nazwą oficjalną, renminbi. Podobne, lokalne znaczenie ma słowo yuan także dla Chińczyków mieszkających w Singapurze i Makau.

Z języka chińskiego zapożyczone zostały także nazwy pieniądza w innych językach Dalekiego Wschodu: japońskiego jena i koreańskiego wona.

Użycie poza Chinami kontynentalnymiEdytuj

 
Druga seria z lat 50. XX wieku

W Hongkongu w myśl zasady jeden kraj, dwa systemy używana jest odrębna waluta, dolar hongkoński (HKD). RMB pozostaje tam drugą pod względem popularności walutą, a jego rola stale rośnie w związku z ożywioną wymianą handlową z kontynentem. Banki w Hongkongu prowadzą dla klientów konta w RMB.

Podobna sytuacja panuje w Makau, gdzie chociaż lokalną walutą pozostaje pataca, to miejscowe banki wydają karty płatnicze umożliwiające płatności w RMB. Nie są one jednak dopuszczane w miejscowych kasynach.

Chińska waluta posiada dwa odrębne rynki: wewnętrzny dla rezydentów oraz zewnętrzny. Na rynku wewnętrznym obowiązującą walutą jest tzw. onshore renminbi (CNY), a na rynku zewnętrznym (zagranicznym) tzw. offshore renminbi[2]. Na rynku zagranicznym waluty oznaczone są różnymi skrótami: w Hongkongu – CNH, Tajwanie – CNT, Singapurze – CNS[3].

PrzypisyEdytuj

  1. CNY - Chinese Yuan Renminbi rates, news, and tools, www.xe.com [dostęp 2020-04-13] (ang.).
  2. Handel zagraniczny. Chiny., money.pl, dostęp 2016-02-05
  3. At the centre of RMB internationalisation. A brief guide to offshore RMB. (ang.) Deutsche Bank, marzec 2014

Linki zewnętrzneEdytuj