Otwórz menu główne

FabułaEdytuj

Rok 1952. Sabina, młoda redaktor działu poezji w stołecznym wydawnictwie „Nowina”, jest przedmiotem troski swej matki i babki, zaniepokojonych jej przedłużającym się panieństwem. Spośród możliwych kandydatów odpadają jednak zarówno młody poeta Marcel, jak i księgowy Józef. Oczekiwana znajomość nawiązuje się dopiero, gdy pojawia się tajemniczy Bronisław, ratujący Sabinę pewnego wieczoru z rąk przypadkowych opryszków. Zachwycona nim matka ułatwia młodym niekrępujące spotkania w mieszkaniu; podczas jednego z nich dochodzi do niespodziewanego zbliżenia. Wówczas „narzeczony” odsłania swe prawdziwe zamiary, żądając od Sabiny pisania regularnych donosów i obserwowania swego dyrektora, którego jest ulubienicą. Kiedy wzburzona odmawia, atrakcyjny Bronisław całkiem zrzuca maskę, okazując się zwykłym ubekiem. Szantażowana, jest zmuszona pozbyć się go nagłym sposobem.

Całość okazuje się retrospekcją (czarno-białą) w aktualnym życiu (w kolorze) będącej już w podeszłym wieku Sabiny, gdy udaje się ona na lotnisko w Warszawie, by powitać swego dorosłego syna powracającego właśnie z zagranicy.

ObsadaEdytuj

Obsada dubbingu: Maria Garbowska (jako Sabina Jankowska współcześnie)

O filmieEdytuj

Plenery: Warszawa. Okres zdjęciowy trwał od 24 lutego do 20 maja 2009. Przedpremierowe pokazy odbyły się w ramach Konkursu Głównego 34. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Premiera odbyła się 13 listopada 2009. W ciągu 66 dni emisji w polskich kinach zysk ze sprzedaży biletów osiągnął 6 505 301 zł[2].

Film był polskim kandydatem do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego, przyznawanego podczas 82. ceremonii wręczenia Oscarów przez Amerykańską Akademię Sztuki i Wiedzy Filmowej, ale nie został nominowany[3].

  • Rewers wpisuje się w tę tradycję naszej kultury, która stanowi przeciwieństwo zasadniczej, solennej, by nie powiedzieć: nadętej. Trudno się oprzeć wrażeniu, że patronowały mu z daleka – a raczej z wysoka – duchy dwóch niezwykłych artystów, których twórczość też nie daje się zamknąć w sztywnych definicjach: Witkacego jako dramatopisarza i Andrzeja Munka jako reżysera. Lecz film jest debiutem, o takiej tonacji Rewersu zdecydował przede wszystkim charakter scenariusza, w następnym filmie reżyser pójdzie może zupełnie inną drogą. Ale miło pomarzyć, że w pustym do dziś miejscu po Andrzeju Munku mógłby pojawić się ktoś młodszy o dwa pokolenia”[4].

NagrodyEdytuj

Nagrody 34. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych Gdynia 2009Edytuj

Nagrody w Konkursie GłównymEdytuj

Nagrody pozaregulaminoweEdytuj

  • Nagroda publiczności Multikino
  • Nagroda Sieci Kin Studyjnych i Lokalnych
  • Nagroda Polskiej Federacji Dyskusyjnych Klubów Filmowych – statuetka Don Kichota
  • Nagroda Dziennikarzy
  • Nagroda Organizatorów Festiwali i Przeglądów Filmu Polskiego za Granicą

Pozostałe nagrodyEdytuj

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj