Robert II Stewart

Robert II (ur. 2 marca 1316 w Paisley, zm. 19 kwietnia 1390 w Dundonald) – król Szkocji 1371–1390; pierwszy władca z dynastii Stuartów.

Robert II
z bożej łaski król Szkotów, dziedziczny wielki król Irlandii
Ilustracja
Podobizna Roberta II na jego pieczęci wielkiej
Wizerunek herbu
Król Szkocji
Okres

od 22 stycznia 1371
do 19 kwietnia 1390

Koronacja

26 marca 1371

Poprzednik

Dawid II

Następca

Robert III

Dane biograficzne
Dynastia

Stuartowie

Data i miejsce urodzenia

2 marca 1316
Paisley

Data i miejsce śmierci

19 kwietnia 1390
Dundonald

Miejsce spoczynku

Opactwo w Scone

Ojciec

Walter Stuart

Matka

Małgorzata Bruce

Małżeństwo

Elżbieta Mure
od 1336
do 1355

Dzieci

Jan, Walter, Małgorzata, Robert, Maria Joanna, Aleksander, Joanna, Izabela, Katarzyna, Elżbieta

Małżeństwo

Eufemia de Ross
od 2 maja 1355
do 1386

Dzieci

Dawid, Walter, Egidia, Elżbieta

Urodził się jako jedyne dziecko Małgorzaty Bruce (ok. 1296–1317), królewny szkockiej, córki Roberta I, i Waltera Stuarta (ok. 1296–1327), wielkiego stewarda. 14 października 1318 Robert objął prawo dziedziczenia po swoim dziadzie w wyniku śmierci stryja matki, Edwarda, króla Irlandii i następcy tronu Szkocji. Jeszcze w tym samym roku parlament potwierdził to prawo, jednak nigdy nie udzielił poparcia dla roszczeń irlandzkich zgłaszanych w imieniu Roberta przez jego ojca. Utracił prawo dziedziczenia po dziadzie wraz z narodzinami wuja Dawida (1324). Jednak w lipcu 1326 Walter Stuart uzyskał w parlamencie zapewnienie sukcesji szkockiej dla syna w przypadku wygaśnięcia dynastii Brusów.

W 1327 zmarł Walter Stuart, a osieroconym Robertem zaopiekował się stryj Jakub, koregent króla Dawida (od 1329). Wykorzystując małoletniość króla Edward Baliol, syn obalonego króla Jana, wystąpił zbrojnie przeciwko Dawidowi, wysuwając swoje roszczenia do tronu. Siły pretendenta zadały ciężkie klęski regalistom w bitwach pod Dupplin Moor (11 sierpnia 1332) i Halidon Hill (19 lipca 1333). W obu starciach uczestniczył pełnoletni już Robert, prowadząc wojska królewskie jako następca Dawida. Siły Edwarda stopniowo przejmowały kontrolę nad państwem, spychając zwolenników króla na północ kraju. Sam Robert uszedł do Dumbarton, gdzie znajdował się wraz z królem.

W maju 1334 Dawid znalazł schronienie we Francji.

Stało się to po bezpotomnej śmierci króla Dawida 22 stycznia 1371.

RodzinaEdytuj

W 1336 Robert poślubił, zapewne w obrządku iroszkockim, Elżbietę Mure (ok. 1320–1355), córkę Adama z Rowallan i Joanny z Pokellie. Małżeństwo zostało uznane za nielegalne. Dlatego Robert 22 października 1347 w Awinionie uzyskał od papieża Klemensa VI dyspensę na odnowienie małżeństwa w obrządku łacińskim, czego dokonał w 1349. Elżbieta dała Robertowi dziesięcioro dzieci, czterech synów i sześć córek:

2 maja 1355 w Awinionie, Robert ponownie się ożenił z Eufemią de Ross (ok. 1330–1386), córką Hugona (przed 1297–1333), earla Ross i Małgorzaty de Graham (†po 1330), wdową po Johnie Randolphie (ok. 1330–1346), regencie króla Dawida. Drugie małżeństwo dało Robertowi czworo dzieci:

Przodkowie:

4. James Stewart      
    2. Walter Stuart
5. Giles de Burgh        
      1. Robert II Stewart
6. Robert I    
    3. Małgorzata Bruce    
7. Izabela z Maru      
 

BibliografiaEdytuj