Rodzina Milcarków

polski dramat obyczajowy z 1962 roku

Rodzina Milcarków – polski dramat obyczajowy z 1962 roku w reżyserii Józefa Wyszomirskiego. Adaptacja sztuki Jerzego Lutowskiego pt. Wzgórze 35[1].

Rodzina Milcarków
Gatunek

dramat obyczajowy

Rok produkcji

1962

Data premiery

9 listopada 1962

Kraj produkcji

Polska

Język

polski
niemiecki
angielski
francuski

Czas trwania

83 min

Reżyseria

Józef Wyszomirski

Scenariusz

Jerzy Lutowski
Józef Wyszomirski

Główne role

Aleksandra Zawieruszanka
Janusz Ziejewski

Muzyka

Wojciech Kilar

Zdjęcia

Kazimierz Wawrzyniak

Scenografia

Bolesław Kamykowski

Kostiumy

Barbara Ptak

Montaż

Lidia Pstrokońska

Produkcja

ZF Start

Fabuła

edytuj

Śląsk podczas III powstania. Niemiec Kurt i Polka Barbara stanowią zgodne i kochające się małżeństwo dopóki w ich życie nie wtrąci się polityka, tj. działania dwóch rywalizujących ze sobą stronnictw narodowościowych (Polaków i Niemców). Kurt, były członek nacjonalistycznych bojówek niemieckich, otrzymuje rozkaz zatopienia kopalni, którą mają przejąć Polacy. Jest to dla niego olbrzymi dylemat moralny – z jednej strony nie chce się angażować w żadne "polityczne awantury", z drugiej rozumie, że przed bezwzględnymi przełożonymi z "dawnych czasów" nie da się uciec. Jego wybór kończy się tragicznie – w momencie opalania ładunków wybuchowych w sztolni, osaczony przez Polaków popełnia samobójstwo.

Obsada aktorska

edytuj

Produkcja

edytuj

Film anonsowany był (pierwsze informacje z planu zdjęciowego) w prasie branżowej pod tytułem powieści na podstawie której powstał – Wzgórze 35. Reżyser – Józef Wyszomirski – przeniósł na ekran filmowy sztukę, którą przedtem wystawiał na deskach Teatru im. Wyspiańskiego w Katowicach[1].

Film, już pod właściwym tytułem, miał swoją premierę w kinach polskich w październiku 1962 roku[2]. Spotkał się z oschłym przyjęciem krytyków. Zarzucano mu schematyzm, brak rysunku psychologicznego bohaterów i słabo określone motywy ich działania oraz zbyt słabe wykorzystanie "klimatu Śląska" ("zamiast gwary śląskiej – kawiarniana polszczyzna")[3].

Film był kręcony w atelier Łódzkiej Szkoły Filmowej, w Czerwionce-Leszczynach k. Rybnika i na terenie kopalni Dębieńsko[1].

Przypisy

edytuj
  1. a b c Film o walce ludu śląskiego. „Film”. Nr 11(693), s. 10-11, 1962-03-18. Warszawa: WAiF. 
  2. Idziemy do kina. „Film”. Nr 42(725), s. 15, 1962-10-21. Warszawa: WAiF. 
  3. Dramat polityczny czy rodzinny?. „Film”. Nr 46(729), s. 4, 1962-11-18. Warszawa: WAiF. 

Bibliografia

edytuj
  • Jan Słodowski: Leksykon polskich filmów fabularnych. Warszawa: Wiedza i Życie, 1997, s. 592. ISBN 83-7184-928-1.

Linki zewnętrzne

edytuj