Roman Bolesław Ciborowski

Roman Bolesław Ciborowski (ur. 9 sierpnia 1884, zm. 5 marca 1963[1] w Londynie) – pułkownik inżynier saperów Wojska Polskiego.

Roman Bolesław Ciborowski
pułkownik saperów pułkownik saperów
Data urodzenia 9 sierpnia 1884
Data i miejsce śmierci 5 marca 1963
Londyn
Przebieg służby
Lata służby 1914–1944
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Kompania Techniczna Legionów Polskich
Kompania Saperów Nr 1
1 Pułk Inżynieryjny
2 batalionu saperów 2 Dywizji Piechoty
1 Pułk Saperów Legionowych
Departament Inżynierii Ministerstwo Spraw Wojskowych
1 Brygady Saperów
Stanowiska dowódca plutonu
dowódca kompanii saperów
szefa wydziału
dowódca brygady saperów
komendantem obozu przyjęć w Gederze
dowódca okręgu etapowego
szef saperów bazy
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Walecznych (od 1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

ŻyciorysEdytuj

Roman Bolesław Ciborowski urodził się w 1884 roku. Od wczesnej młodości pracował w organizacjach niepodległościowych. Był członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej. Jako uczeń szkoły średniej przeciwstawiał się rusyfikacji. Za udział w strajku szkolnym, w 1905 roku uwięziono go i zesłano na Syberię, skąd uciekł. Po powrocie w rodzinne strony udał się do Krakowa, aby rozpocząć studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. Ukończył osiem semestrów wydziału lekarskiego. W czasie studiów wstąpił do Związku Strzeleckiego.

Po wybuchu I wojny światowej wyruszył w sierpniu 1914 roku na front, w szeregach Legionów pod dowództwem Piłsudskiego. W latach 1915–1916 był dowódcą plutonu w kompanii technicznej Legionów Polskich. 6 sierpnia 1917 roku objął dowództwa kompanii saperów nr 1[2]. Wziął udział we wszystkich walkach stoczonych przez Legiony z armią rosyjską, a następnie w wojnie z Ukraińcami i bolszewikami w 1 pułku inżynieryjnym[3]. W walkach wykazywał niezwykłe męstwo i odwagę.

W 1920 roku został dowódcą 2 batalionu saperów 2 Dywizji Piechoty. W okresie od 1921 do 1928 roku dowodzi 1 pułkiem saperów Legionowych[4] im. gen. T. Kościuszki. W 1928 roku został szefem wydziału w Departamencie Inżynierii w Ministerstwie Spraw Wojskowych[5]. W kwietniu 1929 roku został dowódcą 1 Brygady Saperów[6] i dowodził nią do 1934 roku. W okresie od 6 grudnia 1930 do 31 lipca 1931 roku ukończył kurs doskonalący w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Z dniem 31 sierpnia 1934 roku został przeniesiony do rezerwy[7].

Po zwolnieniu pracował w służbie państwowej. Po kampanii wrześniowej 1939 roku przedostał się przez Rumunię na Bliski Wschód, gdzie w 1942 roku został komendantem obozu przyjęć w Gederze w Iraku, a następnie dowódcą okręgu etapowego oraz w 1943 roku szefem saperów Bazy w Palestynie. W 1944 roku, na skutek przekroczenia granicy wieku, przeniesiono go w stan nieczynny.

Po wojnie na emigracji w Wielkie Brytanii.

AwansEdytuj

Ordery i odznaczeniaEdytuj

OpinieEdytuj

  • Ppłk Roman Bolesław Ciborowski dowódca 1 Brygady Saperów – kary dyscyplinarna 1925 i w 1926 roku ukarany „naganą pisemną” przez Szefa Saperów za nie zameldowanie w drodze służbowej wykonania rozkazu dowódcy Okręgu Korpusu oraz za spóźnione wykonywanie tegoż rozkazu[19].
  • Z treści opinii wystawionych mu przez przełożonych wynika, że był odważnym i mężnym żołnierzem. Jako dowódca frontowy reprezentował najlepsze tradycje wojskowe. Oficer o wybitnej ideowości i wysokim poczuciu honoru. Bardzo zdolny, o dużej wiedzy ogólnej i fachowej. Dobry, wymagający i sprawiedliwy dowódca. Cechował go nade wszystko entuzjazm do pracy[20].

PrzypisyEdytuj

  1. Ciborowski Roman Bolesław data śmierci 05.03.1963 » Zmarły « www.nekrologi-baza.pl [dostęp 2020-04-29] (pol.).
  2. Meldunek por. Romana Ciborowskiego do Dowództwa Legionów Polskich z 6 sierpnia 1917 roku o objęciu dowództwa nad Kompanią Saperów Nr 1 [1].
  3. Dziennik Rozkazów Wojskowych nr 9 z 28 stycznia 1919 roku.
  4. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 47 z 25 listopada 1922 roku.
  5. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 28 z 23 grudnia 1927 roku.
  6. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 9 z 27 kwietnia 1929 roku, s. 117.
  7. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 11 z 17 czerwca 1934 roku, s. 144.
  8. Dziennik Rozkazów Ministra Spraw Wojskowych nr 1 z 28 października 1918 roku.
  9. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 30 z 11 sierpnia 1920 roku.
  10. Spis oficerów na dzień 1 czerwca 1921 roku.
  11. Rocznik Oficerski z 1924.
  12. Rocznik Oficerski z 1932.
  13. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 5 z 20 lutego 1930 roku.
  14. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 11 z 11 listopada 1932 roku.
  15. M.P. z 1932 r. nr 167, poz. 198 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  16. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 31 z 16 września 1922 roku.
  17. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 6 z 18 marca 1930 roku.
  18. M.P. z 1930 r. nr 98, poz. 143 „za zasługi na polu organizacji wojska”.
  19. Wykaz oficerów sztabowych w stopniach pułkowników i podpułkowników ze starszeństwem 1919, 1923 i 1924.
  20. Zdzisław Barszczewski, Sylwetki saperów, 2001.

BibliografiaEdytuj

  • Zdzisław Barszczewski, Władysław Jasieński: Sylwetki saperów. Warszawa: Dom Wydawniczy „Bellona”, 2001. ISBN 83-11-09287-7.
  • Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924.
  • Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932.
  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.
  • Dzienniki Rozkazów Wojskowych.