Otwórz menu główne

Sławomir Dąbrowa

polski prawnik i dyplomata

Sławomir Dąbrowa (ur. 13 lutego 1938 w Sulejowie) – polski prawnik i dyplomata, ambasador w Szwecji, Jugosławii i Bułgarii, wiceminister spraw zagranicznych (2002–2003).

Sławomir Dąbrowa
Data i miejsce urodzenia 13 lutego 1938
Sulejów
Ambasador PRL w Szwecji
Okres od 1987
do 1990
Poprzednik Maria Regent-Lechowicz
Następca Barbara Tuge-Erecińska
Ambasador RP w Jugosławii
Okres od 1996
do 2001
Poprzednik Jerzy Chmielewski
Następca Tadeusz Diem
Ambasador RP w Bułgarii
Okres od 2003
do 2006
Poprzednik Jarosław Lindenberg
Następca Andrzej Papierz

ŻyciorysEdytuj

W 1960 ukończył studia w zakresie prawa międzynarodowego publicznego w Szkole Głównej Służby Zagranicznej w Warszawie. W 1963 uzyskał stopień doktora nauk prawnych na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, a w 1974 stopień doktora habilitowanego nauk prawnych na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Od 1960 pracował w dyplomacji. Początkowo był radcą w Departamencie Prawno-Traktatowym Ministerstwa Spraw Zagranicznych. W latach 1966–1970 był II i I sekretarzem Misji Polskiej przy ONZ w Genewie. Po powrocie do Polski objął funkcję naczelnika Wydziału Prawa Międzynarodowego w Departamencie Prawno-Traktatowym, a w 1973 został wicedyrektorem Departamentu Studiów i Programowania. Od 1975 był ambasadorem i przewodniczącym polskiej delegacji na rokowania rozbrojeniowe w Wiedniu. W latach 1977–1979 ponownie pełnił funkcję wicedyrektora Departamentu Studiów i Programowania.

Od 1979 do 1981 pracował w Ambasadzie PRL w Paryżu jako radca-minister pełnomocny, a powrocie do centrali MSZ objął kierownictwo Departamentu Studiów i Programowania. W 1987 przewodniczył polskiej delegacji na wiedeńską Konferencję Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie. W tym samym roku objął funkcję Ambasadora PRL w Szwecji.

W latach 1990–1992 był wicedyrektorem Departamentu Planowania i Analiz, a w latach 1992–1993 wicedyrektorem Departamentu Instytucji Europejskich MSZ. Od 1993 do 1994 był zastępcą i p. o. szefa Misji KBWE w Mołdawii, po czym powrócił na stanowisko wicedyrektora Departamentu Instytucji Europejskich. W 1994 pełnił funkcję zastępcy szefa Misji OBWE na Ukrainie oraz kierownika Biura OBWE w Symferopolu. W 1996 reprezentował Polskę w Komitecie Wyższych Urzędników Rady Państw Morza Bałtyckiego oraz pełnił funkcję Krajowego Koordynatora Inicjatywy Środkowoeuropejskiej.

Od 1996 kierował jako ambasador polską placówką dyplomatyczną w Belgradzie. Po powrocie do kraju w 2002 otrzymał nominację na stanowisko podsekretarza stanu w MSZ. W latach 2003–2006 był ambasadorem RP w Bułgarii.

Autor książki Ludność cywilna w konfliktach zbrojnych (1974) oraz wielu innych publikacji, wykładowca w dziedzinie prawa międzynarodowego, stosunków międzynarodowych, politologii i polityki zagranicznej.

Od 1960 był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

BibliografiaEdytuj