Otwórz menu główne

Scrotiferaklad ssaków obejmujący kopytne, Ferae i nietoperze.

Scrotifera
białucha arktyczna
białucha arktyczna
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
(bez rangi) Laurasiatheria
(bez rangi) Scrotifera
Synonimy

Variamana

Tygrys azjatycki należy do grupy Ferae
Żyrafa zalicza się do kopytnych

W pracy Ashera i Helgena znajduje się następujący kladogram prezentujący pozycję Scrotifera na drzewie rodowym ssaków[1] (uproszczono).


Metatheria


Eutheria
Placentalia

Atlantogenata




Boreoeutheria


Laurasiatheria

Lipotyphla


Scrotifera
Ferae

Carnivora



Pholidota





Chiroptera


Euungulata

Perissodactyla


Artiodactyla

Tylopoda




Suina




Ruminantia


Whippomorpha

Hippopotamus



Cetacea













Scrotifera wraz z Lipotyphla tworzy klad Laurasiatheria[1]

Jak widać na powyższym kladogramie, Scrotifera dzielą się na dwie główne grupy. Jedną z nich są Ferae, klad łączący razem drapieżne i łuskowce. Druga grupa dzieli się z kolei na nietoperze i Euungulata[1]. Te ostatnie to wprowadzony w 2001 przez Waddella i współpracowników klad łączący nieparzystokopytne i parzystokopytne[2], rozumiane w nowym znaczeniu, jako klad łączący wielbłądokształtne, świniokształtne, przeżuwacze i Whippomorpha[1], obejmujące z kolei hipopotamy i walenie[3]. Niektóre wyniki badań prezentują odmienny pogląd na jego strukturę wewnętrzną, choćby nie uznając Whippomorpha i sytuując Ancodonta z dala od waleni[4]. Wedle Ashera i Helgena Scrotifera są przez to tym samym, co Variamana[1] (zróżnicowane ręce, nazwa odzwierciedla różnoraką budowę rąk u przedstawicieli grupy), definiowanego jako nietoperze, nieparzystokopytne, Cetartiodactyla[5] (synonim parzystokopytnych w cytowanym wyżej rozumieniu[1]), łuskowce + drapieżne. 4 grupy oprócz nietoperzy łączone są niekiedy w klad Fereungulata[5].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f Robert J Asher & Kristofer M Helgen. Nomenclature and placental mammal phylogeny. „BMC Evolutionary Biology”. 10, s. 102, 2010 (ang.). 
  2. PJ Waddell, H Kishino, R Ota. A phylogenetic foundation for comparative mammalian genomics. „Genome Informatics”. 12, s. 141-154, 2001 (ang.). 
  3. Peter J. Waddell, Norihiro Okada, Masami Hasegawa. Towards resolving the interordinal relationships of placental mammals.. „Systematic Biology”. 48 (1), s. 1-5, 1999. Society of Systematic Biologists. ISSN 1076-836X (ang.). 
  4. Fu-Guo Robert Liu, Michael M. Miyamoto, Nicole P. Freire, Phong Q. Ong, Michele R. Tennant, Timothy S. Young, Kikumi F. Guge. Molecular and Morphological Supertrees for Eutherian (Placental) Mammals. „Science”. 291, s. 1786-1789, 2001 (ang.). 
  5. a b Molecular evidence for major placental clades. W: MS Springer, WJ Murphy, E Eizirik, EJ O'Brien: The Rise of Placental Mammals. 2005, s. 41.