Serau[6] (Capricornis) – rodzaj ssaka z podrodziny antylop (Antilopinae) w obrębie rodziny wołowatych (Bovidae).

Serau
Capricornis[1]
Ogilby, 1837[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – serau kędzierzawy (C. crispus)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd Cetartiodactyla
Podrząd przeżuwacze
Infrarząd Pecora
Rodzina wołowate
Podrodzina antylopy
Plemię koziorożce
Rodzaj serau
Typ nomenklatoryczny

Antilope thar Hodgson, 1831

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Zasięg występowaniaEdytuj

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w górach Azji od Himalajów po Sumatrę oraz na Tajwanie i w Japonii[7][8][9].

MorfologiaEdytuj

Długość ciała 80–170 cm, długość ogona 6–16 cm, długość ucha 17–21 cm, wysokość w kłębie 50–100 cm; długość rogów 12–34 cm; masa ciała 18–160 kg[8].

SystematykaEdytuj

EtymologiaEdytuj

  • Capricornis (Capricornus): łac. capricornus „koziorożec”, od capra „koza”; cornu, cornus lub cornum, corni „róg”[10].
  • Austritragus: łac. auster, austri „południe”; gr. τραγος tragos „kozioł”[11]. Gatunek typowy: Antilope sumatraensis Bechstein, 1799.
  • Capricornulus: rodzaj Capricornis Ogilby, 1837; łac. przyrostek zdrabniający -ulus[10]. Gatunek typowy: Antilope crispa Temminck., 1836.
  • Lithotragus: gr. λιθος lithos „kamień, skała”; τραγος tragos „kozioł”[12]. Gatunek typowy: Capricornis maritimus Heude, 1888.
  • Nemotragus: łac. nemus, nemoris „las, gaj”, od gr. νεμος nemos „polana, pastwisko”, od νεμω nemō „pędzić na pastwisko”; τραγος tragos „kozioł”[13]. Gatunek typowy: Capricornis erythropygius Heude, 1894 (= Capricornis (Antilope) milne-edwardsii David, 1869).

Podział systematycznyEdytuj

Do rodzaju należą następujące gatunki[7][6]:

UwagiEdytuj

  1. Niepoprawna późniejsza pisownia Capricornis Ogilby, 1837.

PrzypisyEdytuj

  1. Capricornis, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. W. Ogilby. On the generic characters of Ruminants. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 4, s. 139, 1836 (ang.). 
  3. J.E. Gray. Notice of a New „Wild Goat” (Capricornus Swinhoei) from the Island of Formosa. „The Annals and Magazine of Natural History”. Third series. 10, s. 320, 1862 (ang.). 
  4. Heude 1898 ↓, s. 14.
  5. a b c Heude 1898 ↓, s. 13.
  6. a b Nazwy zwyczajowe za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  7. a b C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 2: Eulipotyphla to Carnivora. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 368. ISBN 978-84-16728-35-0. (ang.)
  8. a b C. Groves, D. Leslie, B. Huffman, R. Valdez, K. Habibi, P. Weinberg, J. Burton, P. Jarman & W. Robichaud: Family Bovidae (Hollow-horned Ruminants). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier (red. red.): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 2: Hoofed Mammals. Barcelona: Lynx Edicions, 2011, s. 747–749. ISBN 978-84-96553-77-4. (ang.)
  9. D.E. Wilson & D.M. Reeder (red. red.): Genus Capricornis (ang.). W: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2021-05-02].
  10. a b Palmer 1904 ↓, s. 158.
  11. Palmer 1904 ↓, s. 130.
  12. Palmer 1904 ↓, s. 379.
  13. Palmer 1904 ↓, s. 452.

BibliografiaEdytuj