Otwórz menu główne

Szymon Tichonczuk[1] ros. Семен Аврамович Тихончук (ur. w grudniu 1903 w Aleksiejewce pow. Bragin na Polesiu, zm. 1967[2]) – Białorusin, generał major wojsk pancernych Armii Radzieckiej, generał brygady ludowego Wojska Polskiego.

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

W styczniu 1918 wstąpił ochotniczo do oddziału Czerwonych Partyzantów, w którym od lutego był zwiadowcą, a od marca 1918 członkiem zwiadu konnego 421 Pułku Strzeleckiego Armii Czerwonej. 1919 skończył kurs Czerwonych Dowódców, potem od liostopada 1919 był dowódcą oddziału zwiadu konnego 151 Pułku Strzeleckiego. Uczestnik walk z „białymi” wojskami. Od wiosny 1921 dowódca kompanii piechoty 67 Pułku Strzeleckiego. Kilkakrotnie był dowódcą „oddziału do zwalczania zbrojnych band”. 1930-1932 w Szkole Budowy Lotnisk, a 1933-1937 w Akademii Broni Pancernej w Moskwie, potem został szefem sztabu batalionu czołgów. Od maja 1938 dowódca batalionu czołgów, od listopada 1939 szef sztabu 51 Samodzielnej Brygady Czołgów, od czerwca 1940 zastępca dowódcy 17 Samodzielnego Pułku Czołgów. Od 16 sierpnia do 1 października 1942 roku dowodził 134 Brygadą Pancerną. 2 sierpnia 1944 roku awansował na generała majora wojsk pancernych. W okresie od 29 marca 1950 roku do 23 grudnia 1954 roku pełnił służbę w Wojsku Polskim na stanowiskach: dowódcy 1 Korpusu Pancernego w Gdańsku-Wrzeszczu (od 1951 roku - 1 Korpus Zmechanizowany) i dowódcy 2 Korpusu Zmechanizowanego we Wrocławiu (od grudnia 1952 roku).

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Lenina, czterema Orderami Czerwonego Sztandaru, Orderem Suworowa II stopnia, Orderem Bohdana Chmielnickiego II stopnia, Orderem Rosyjskiej FSRR, Orderem Uzbeckiej SRR, Medalem za Moskwę, Medalem za Stalingrad, Medalem za kaukaz, Medalem „Za Pobiedu”. Medalem za Wyzwolenie Warszawy, Medalem za Zdobycie Berlina, Medalem 20-lecia i 30-lecia Armii Czerwonej i wieloma innymi.

PrzypisyEdytuj

  1. Edward Jan Nalepa, Oficerowie Armii Radzieckiej ... s. 194 i Paweł Piotrowski, Śląski Okręg Wojskowy ... s. 141 podają imię Siemion.
  2. http://vvedenskoe.pogost.info/displayimage.php?album=27&pos=885

BibliografiaEdytuj

  • Edward Jan Nalepa, Oficerowie Armii Radzieckiej w Wojsku Polskim 1943-1968, Warszawa: Bellona, 1995, ISBN 83-11-08353-3, OCLC 830273795.
  • Paweł Piotrowski, Śląski Okręg Wojskowy. Przekształcenia organizacyjne 1945-1956, Warszawa: Wydawnictwo TRIO, 2003, ISBN 83-88542-53-2, OCLC 830528040.
  • Henryk P. Kosk, Generalicja polska, t. II, Pruszków 2001
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. IV: S-Z, Toruń 2010, s. 129-131.
  • Командный состав РККА и РКВМФ в 1941–1945 годах