Otwórz menu główne

Siemion Uricki

funkcjonariusz radzieckiego wywiadu
Siemion Uricki

Siemion Uricki (ur. 28 marca 1895 w Czerkasach, gubernia kijowska – zm. 1 sierpnia 1938 w miejscu egzekucji Kommunarka pod Moskwą) - funkcjonariusz wywiadu ZSRR, szef Razwiedupru - wywiadu Armii Czerwonej (1935 – 1937), komkor.

ŻyciorysEdytuj

Urodzony w rodzinie żydowskiej, krewny jednego z twórców Czeka Moisieja Urickiego. Uczestnik I wojny światowej, podczas wojny domowej organizator Gwardii Czerwonej w Odessie, następnie dowódca brygady kawalerii. W 1920 roku mianowany szefem wydziału operacyjnego sztabu polowego.

Uczestnik kursów wojennych w akademii Armii Czerwonej, podczas których w marcu 1921 uczestniczył w zdławieniu powstania w Kronsztadzie. Następnie wysłany jako nielegał do Czechosłowacji i Niemiec. W latach 1924 – 1927 na stanowisku komendanta Moskiewskiej Międzynarodowej Szkoły Piechoty, potem w armii na wysokich stanowiskach w sztabach, w szkolnictwie oraz komisariacie obrony.

W 1935 roku zajął po Janie Bierzinie miejsce jako szef wywiadu Armii Czerwonej - Razwiedupru. 21 maja 1937 usunięty z tego stanowiska, które objął 3 czerwca 1937 ponownie Jan Berzin, po powrocie z Republiki Hiszpańskiej.

W czasie "wielkiej czystki" aresztowany przez NKWD 1 listopada 1937. 1 sierpnia 1938 skazany na śmierć przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR z zarzutu "udziału w kontrrewolucyjnej organizacji terrorystycznej istniejącej w Armii Czerwonej". Stracony tego samego dnia w miejscu egzekucji Kommunarka pod Moskwą i tam pochowany anonimowo[1].

Zrehabilitowany 7 marca 1956 postanowieniem Kolegium Wojskowego SN ZSRR.

PrzypisyEdytuj

Bibliografia, linkiEdytuj