Sopran koloraturowy

Sopran koloraturowy – najwyższy głos kobiecy, charakteryzujący się skalą h do fis3[1] oraz dużą ruchliwością (szybkie i precyzyjne wykonywanie gam, obiegników, pasaży, ozdobników).

Za najtrudniejszą kobiecą operową partię koloraturową uważa się partię Królowej Nocy z opery Czarodziejski flet Wolfganga Amadeusza Mozarta. Zdzisława Donat miała nazwać umiejętność jej wykonywania „oddzielnym zawodem śpiewaczym”.

Rodzaje sopranu koloraturowegoEdytuj

Według niemieckiego systemu kategoryzacji śpiewaków operowych (Stimmfach) wyróżnić można dwa typy sopranu koloraturowego:

Wielkimi koloraturami dramatycznymi były w XX wieku m.in. Maria Callas, Leyla Gencer, Joan Sutherland, June Anderson, Cristina Deutekom czy Montserrat Caballe, które także – z powodzeniem – wykonywały partie lirycznego sopranu koloraturowego.

Obecnie ten repertuar wykonuje m.in. Edita Gruberova, a w Polsce m.in. Joanna Woś.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Muzyka, Encyklopedia PWN. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 748. ISBN 978-83-01-15229-1.

BibliografiaEdytuj