Stanisław Krynicki (wojskowy)

Stanisław Krynicki, ps. „Tymkowicz” (ur. 5 maja 1888 lub 1889[1] we Lwowie, zm. 18 września 1914) – porucznik Legionów Polskich, „jeden z najukochańszych i najbliższych Komendanta[2].

Stanisław Krynicki
„Tymkowicz”
Ilustracja
porucznik porucznik
Data i miejsce urodzenia 5 maja 1888[1]
Lwów, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 18 września 1914
Borusowa, Imperium Rosyjskie
Przebieg służby
Lata służby 1914
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości z Mieczami
Odznaka Oficerska Związków Strzeleckich „Parasol”

ŻyciorysEdytuj

Syn radcy sądowego Karola i Franciszki z d. Wojnarowicz[3]. Ukończył gimnazjum we Lwowie tam też złożył egzamin dojrzałości. Ukończył studia na wydziale filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego. Należał do młodzieżowej organizacji socjalistycznej „Płomień”. Później był członkiem PPS i PPS-Demokratyczna Galicji i Śląska.

W 1909 wstąpił do Związku Walki Czynnej, a w 1910 do Związku Strzeleckiego „Strzelec”. Ukończył szkołę oficerską, zdał egzamin i otrzymał od Józefa Piłsudskiego jako jeden z 67 Znak oficerski „Parasol”. Był współorganizatorem oddziału żeńskiego Związku Strzeleckiego. Czynnie działał w redakcji wychodzącego od 1914 pisma „Strzelec”. Współpracował przy tworzeniu regulaminów strzeleckich. W latach 1913 – 1914 był adiutantem i sekretarzem Józefa Piłsudskiego[3].

Po wybuchu wojny jak prawie wszyscy członkowie Związku Strzeleckiego dołączył do oddziałów Piłsudskiego. Początkowo został komendantem etapu[4] w Krakowie. Gdy 16 sierpnia 1914 został utworzony Naczelny Komitet Narodowy Krynicki został skierowany do pracy w jego Departamencie Wojskowym. Kierownik Oddziału Techniczno-Bojowego Departamentu Wojskowego Sekcji Zachodniej Naczelnego Komitetu Narodowego w 1914 roku[5].

10 września został skierowany do Kompanii Saperów Legionów Polskich. W czasie działań 1 pułku piechoty w okolicach Nowego Korczyna nad Wisłą Stanisław Krynicki utonął w czasie poszukiwania brodu przez rzekę. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Gręboszowie. Później przeniesiony na cmentarz wojenny nr 250 w tej samej miejscowości. Został pochowany w mogile zbiorowej z 17 innymi legionistami poległymi po drugiej stronie Wisły.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Polak Bogusław, Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945 str. 104, podano inny rok urodzenia 1889.
  2. Ś.p. Stanisław Tymkowicz-Krynicki. „Panteon Polski”. 1, s. 13, 1 listopada 1924. Lwów: Zarząd Okręgu Związku Legionistów Polskich we Lwowie. 
  3. a b c Polak (red.) 1993 ↓, s. 104.
  4. Komendant etapu – stanowisko oficerskie – odpowiedzialny za całokształt działania obozu(koszar) stacjonujących w danym miejscu oddziałów.
  5. Dziennik Obwieszczeń Naczelnego Komitetu Narodowego. Sekcya Zachodnia, Kraków 24 sierpnia 1914 roku, rok I, nr 1, s. 4.
  6. M.P. z 1930 r. nr 300, poz. 423.

BibliografiaEdytuj

  • L. Dubacki, Polski Słownik Biograficzny mt XV, 1970.
  • Wiedeński Kurjer Polski (Wiedeń), nr 9, 8 X 1914, str. 4 – informacja o przyczynach śmierci Stanisława Krynickiego.
  • Wiktor Krzysztof Cygan, Słownik biograficzny oficerów Legionów Polskich, Warszawa: „Gryf”, 1998, ISBN 83-85209-54-9, OCLC 830286474.
  • Michał Klimecki, Władysław Klimczak Legiony Polskie, Bellona, Warszawa 1990, ​ISBN 83-11-07863-7​.
  • Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/2. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1993. ISBN 83-900510-0-1.