Otwórz menu główne

Stefan Łukasik (ur. 1 września 1912 w Warszawie, zm. 28 lipca 1981 tamże) – polski lekarz ortopeda i traumatolog, nauczyciel akademicki, profesor nauk medycznych.

Stefan Łukasik
Stefan Łukasik
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 1 września 1912
Warszawa
Data i miejsce śmierci 28 lipca 1981
Warszawa
profesor nauk medycznych
Alma Mater Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego
Doktorat 1948 – nauki medyczne
Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego
Habilitacja 1952 – nauki medyczne
Akademia Medyczna w Warszawie
Profesura 1954
Dyrektor
Uczelnia Studium Doskonalenia Lekarzy Akademii Medycznej w Warszawie
Okres spraw. 1958–1961
Poprzednik Walenty Hartwig
Następca Edward Rużyłło
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

W 1937 uzyskał dyplom lekarza w Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Józefa Piłsudskiego w Warszawie. W latach 1937-1938 odbył obowiązkową służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Sanitarnych w Warszawie. W 1938 rozpoczął pracę w Szpitalu Dzieciątka Jezus w Warszawie. W tym samym roku rozpoczął studia w Wydziale Administracji Szkoły Nauk Politycznych w Warszawie[1].

Uczestnik kampanii wrześniowej, którą ukończył w zgrupowaniu dowodzonym przez generała Franciszka Kleeberga. Po ucieczce z niewoli wrócił do Warszawy. W okresie okupacji pracował w Klinice Chirurgii kierowanej przez profesora Adolfa Wojciechowskiego, jednocześnie brał udział w tajnym nauczaniu studentów medycyny prowadzonym w ramach Prywatnej Szkoły Zawodowej dla Pomocniczego Personelu Sanitarnego w Warszawie, nazywanej Szkołą Zaorskiego. W czasie powstania warszawskiego pełnił obowiązki lekarza w Szpitalu Dzieciątka Jezus[2] w ramach Zgrupowania Gurt, a następnie Grupie Śródmieście Południe - Sławbor[3]. Wypędzony wraz z ludnością Warszawy leczył w szpitalu ewakuacyjnym w Tworkach, a następnie w podobozie we Włochach[1].

W 1946 podjął pracę w Centralnym Instytucie Chirurgii Urazowej pod kierunkiem prof. Adama Grucy (przekształconym w III Klinikę Chirurgiczno-Ortopedyczną Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego). W 1951 zorganizował i objął stanowisko ordynatora Oddziału Urazowo-Ortopedycznego Szpitala PKP w Warszawie. W 1952 został kierownikiem Kliniki Ortopedii i Traumatologii w Szpitalu Praskim pw. Przemienienia Pańskiego. Klinika ta była placówką szkoleniową Instytutu Doskonalenia i Specjalizacji Kadr Lekarskich, którego w latach 1958-1961 był dyrektorem. Do śmierci (zmarł na zawał serca w swoim gabinecie) pozostawał Ordynatorem Oddziału Urazowo-Ortopedycznego w Szpitalu Praskim[1][4].

Stopień doktora nauk medycznych uzyskał w 1948 w Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego na podstawie pracy pt. Leczenie świeżych i zastarzałych złamań kości piętowej. W 1952 w Akademii Medycznej w Warszawie uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy pt. Złamania stawowe piszczeli - zagadnienie leczenia i wyniki po wprowadzeniu usprawnienia łącznie z odmą stawową. W 1954 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1980 profesora zwyczajnego[1].

Członek wielu polskich towarzystw naukowych w tym m.in.: Polskiego Towarzystwa Ortopedycznego i Traumatologicznego (prezes), Polskiego Towarzystwa Szpitalnictwa, Towarzystwa Chirurgów Polskich, a także członek Polskiego Towarzystwa Lekarskiego[1].

Główne kierunki jego zainteresowań naukowych stanowiły złamania stawowe, urazowość geriatryczna, traumatologia sportowa i przeszczepy kostne. Szczególnie zaangażowany był w działalność na polu medycyny sportowej[1].

W 1954 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi za zasługi naukowe i dydaktyczne w dziedzinie chirurgii[5].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f Henryk Kuński, Dzieje medycyny sportowej w Polsce. Tom II, wyd. I, Łódź: Polskie Towarzystwo Medycyny Sportowej, 2009, s. 93-94, ISBN 978-83-906715-6-7, OCLC (OCoLC)750922462.
  2. Towarzystwo Lekarskie Warszawskie, www.tlw.waw.pl [dostęp 2019-01-22].
  3. Powstańcze Biogramy - Stefan Łukasik, www.1944.pl [dostęp 2019-01-22] (ang.).
  4. Zapomniany Profesor, www.oil.org.pl [dostęp 2019-01-22].
  5. M.P. z 1954 r. nr 121, poz. 1729