Otwórz menu główne

Szpital Kliniczny Dzieciątka Jezus

szpital w Warszawie
Kompleks szpitala i nieistniejąca cerkiew Matki Boskiej Nieustającej Pomocy ok. 1908
Szpital przy Lindleya
Klinika położnicza szpitala

Szpital Kliniczny Dzieciątka Jezus, wcześniej Szpital Dzieciątka Jezusszpital w Warszawie w dzielnicy Śródmieście, obecnie zlokalizowany w dzielnicy Ochota przy ul. Lindleya 4. Teren szpitala obejmuje obszar ograniczony ulicami Nowogrodzka – Chałubińskiego – Oczki – Koszykowa.

Spis treści

HistoriaEdytuj

W roku 1732 roku misjonarz ze Zgromadzenia św. Wincentego a Paulo, Gabriel Piotr Baudouin, założył przy ulicy Krakowskie Przedmieście Dom Podrzutków. Dom został przeniesiony na plac Warecki i na mocy dekretu króla Augusta III w roku 1758 została zmieniona jego nazwa na Szpital Generalny Dzieciątka Jezus.

Szpital miał za zadanie leczenie i opiekę nad ubogimi i kobietami ciężarnymi, jako schronienie dla starców i kalek. Wobec szybkiego rozwoju ludności Warszawy siedziba przy pl. Wareckim okazała się zbyt ciasna i zdecydowano się na przeniesienie szpitala w nowe miejsce[1].

Osobny artykuł: Dom Podrzutków w Warszawie.

Teren zajmowany przez kompleks szpitala Dzieciątka Jezus został rozparcelowany. Wytyczono na nim nowe ulice: Moniuszki, Sienkiewicza, Boduena oraz przedłużono ul. Jasną od ul. Świętokrzyskiej do ul. Zgoda[2]. W kolejnych latach zaczęła powstawać tam zwarta zabudowa czynszowa, a w latach 1900–1901 wniesiono gmach Filharmonii[2]

W roku 1901 zakończyła się budowa 22 nowych budynków szpitala pod nadzorem Józefa Piusa Dziekońskiego przy ul. Lindleya. W kompleksie budynków znalazły się m.in. kaplica katolicka i cerkiew prawosławna.

W okresie międzywojennym w wyniku rozwoju nauk medycznych w szpitalu swoją siedzibę znalazło 5 klinik uniwersyteckich i 11 oddziałów specjalistycznych. W okresie II wojny światowej szpital stanowił schronienie dla żołnierzy Państwa Podziemnego oraz niósł pomoc prześladowanej ludności żydowskiej. W czasie powstania warszawskiego 25 sierpnia 1944 żołnierze RONA w czasie pacyfikacji Ochoty bili i mordowali pacjentów i personel szpitala. W trakcie okupacji na terenie szpitala odbywało się także tajne nauczanie studentów medycyny. W wyniku działań wojennych szpital poniósł znaczne straty w wyposażeniu, zaopatrzeniu, w budynkach oraz personelu[1].

W lipcu 1945 szpital wznowił funkcjonowanie i jego działalność kliniczna stale rośnie o kolejne specjalizacje[1].

Zespół szpitala wpisany jest do rejestru zabytków nr A-840 z 17.03.2009.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c O Szpitalu. Szpital Kliniczny Dzieciątka Jezus w Warszawie. [dostęp 2013-07-09].
  2. a b Maria Nietyksza, Witold Pruss: Zmiany w układzie przestrzennym Warszawy [w:] Irena Pietrzak-Pawłowska (red.) Wielkomiejski rozwój Warszawy do 1918 r. Warszawa: Książka i Wiedza, 1973, s. 34.

Linki zewnętrzneEdytuj