Otwórz menu główne

Stefan Kuta-Kaliński

polski malarz

Stefan Paweł Kaliński[1] vel Stefan Kuta (ur. 1 lipca 1892 w Krakowie, zm. 1948) – kapitan Wojska Polskiego, malarz pejzażysta, działacz harcerski.

Stefan Paweł Kaliński
Stefan Kuta
kapitan piechoty kapitan piechoty
Data i miejsce urodzenia 1 lipca 1892
Kraków
Data śmierci 1948
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki PKU Kraków Powiat
Stanowiska oficer instrukcyjny
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 1 lipca 1892 roku w Krakowie, w rodzinie Jana Kuty i matki z domu Śliwa[2]. W 1922 zmienił nazwisko rodowe „Kuta” na „Kaliński”. Od 1910 działał w ruchu skautowskim, a następnie w Polskim Towarzystwie Sportowym „Sokół”, po wybuchu działań wojennych w działał w polskiej drużynie Sokoła. Po 15 sierpnia 1914 wraz z innymi skautami wyjechał do Lwowa i wstąpił do Legionu Wschodniego. Po rozwiązaniu Legionu Wschodniego 21 września 1914 został wcielony do armii austriackiej. Po kilku miesiącach służby udało mu się „wyreklamować”, wstąpił do Legionów Polskich, służył w 2 lub 3 Pułku Piechoty[3].

Po zakończeniu działań wojennym pozostał w Wojsku Polskim. W latach 1922-1924 pełnił służbę w Powiatowej Komendzie Uzupełnień Kraków Powiat na stanowisku oficera instrukcyjnego, pozostając oficerem nadetatowym 5 Dywizjonu Taborów w Krakowie[4][5][6]. Od września 1921 do stycznia 1923 obowiązki służbowe łączył z funkcją komendanta Krakowskiej Chorągwi Harcerzy. W 1925 roku pełnił służbę w Centralnej Wojskowej Szkole Gimnastyki i Sportów w Poznaniu[7]. Później został przeniesiony z korpusu oficerów taborowych do korpusu oficerów piechoty. W 1928 roku służył w 2 Pułk Piechoty Legionów w Pińczowie[8], następnie w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie[9]. We wrześniu 1933 roku został przeniesiony do 10 Pułku Piechoty w Łowiczu[10][11].

W czasie powstania warszawskiego, w stopniu kapitana, pełnił służbę w 15 Pułku Piechoty AK. 5 października 1944 roku dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Stalagu 344 Lamsdorf, a od 19 października 1944 roku w Oflagu VII A Murnau[2].

Po uwolnieniu z niewoli pozostał na emigracji i zmarł w 1948 roku[12].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 12 marca 1934 roku, s. 93, sprostowano imiona z „Stefan” na „Stefan Paweł”.
  2. a b Straty ↓.
  3. Wykaz Legionistów ↓.
  4. Korespondencje. Z Krakowa. „Polska Zbrojna”. 33, s. 3, 1922-02-03. Warszawa. 
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1032, 1041, 1468.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 942, 951, 1337.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 109 z 21 października 1925 roku, s. 588.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 18, 239.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 82, 808.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 28 września 1933 roku, s. 197.
  11. Lista starszeństwa 1935 ↓, s. 89, nadal w stopniu porucznika.
  12. Wacława Milewska, Maria Zientara "Sztuka Legionów Polskich i jej twórcy, 1914-1918" Wydawnictwo Arkady 1999 ​ISBN 83-7188-350-1
  13. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 82.

BibliografiaEdytuj