Szymon Kurz

Oficer Wojska Polskiego

Szymon Kurz (ur. 20 maja 1868 we wsi Jaworze[1][2], zm. 1940) – tytularny generał brygady Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Szymon Kurz
Ilustracja
tytularny generał brygady tytularny generał brygady
Data i miejsce urodzenia 20 maja 1868
Jaworze lub Pilzno
Data i miejsce śmierci 1940
nieznane
Przebieg służby
Lata służby 1888–1925
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Ministerstwo Spraw Wojskowych
Stanowiska kierownik referatu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Zasługi Wojskowej „Signum Laudis” (w czasie wojny) Krzyż Zasługi Cywilnej (w czasie wojny) Medal Jubileuszowy Pamiątkowy dla Sił Zbrojnych i Żandarmerii 1898 (Austro-Węgry) Krzyż Jubileuszowy Wojskowy Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913

ŻyciorysEdytuj

Szymon Kurz urodził się 20 maja 1868 we wsi Jaworze, w powiecie pilzneńskim. W latach 1878–1884 uczył się w czteroklasowym gimnazjum rządowym w Tarnowie, a następnie w prywatnym, dwuklasowym gimnazjum w Jaśle. W 1888 rozpoczął zawodową służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej Armii. Od 1902 pełnił ją w służbie rachunkowości. W tym roku był przydzielony do Węgierskiego Pułku Piechoty Nr 72 w Wiedniu[3], a w 1908 do Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 90 w Jarosławiu[4]. W 1909 został przeniesiony do Pułku Armat Polowych Nr 30 w Przemyślu[5]. W latach 1913-1918 jego oddziałem macierzystym był Śląski Pułk Piechoty Cesarza Nr 1 w Krakowie[6][7]. Awansował na kolejne stopnie: rachmistrza porucznika (starszeństwo z 1 listopada 1902)[8], rachmistrza nadporucznika (starszeństwo z 1 maja 1908)[9] i rachmistrza kapitana (1 listopada 1914)[10]. W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach, a później uczestniczył w I wojnie światowej.

23 stycznia 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego „z zatwierdzeniem posiadanego stopnia kapitana rachunkowego ze starszeństwem od 1 listopada 1914”[11] i z dniem 15 listopada 1918 przydzielony do Departamentu Gospodarczego Ministerstwa Spraw Wojskowych[12]. W czasie wojny polsko-bolszewickiej zarządzał centralnymi magazynami wojskowymi. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 1. lokatą w korpusie oficerów administracyjnych, dział gospodarczy. W 1923 pełnił służbę w Departamencie VII Intendentury Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisku kierownika Referatu Emerytalnego, pozostając w ewidencji Okręgowego Zakładu Gospodarczego Nr I[13]. 31 marca 1924 awansował na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 1. lokatą w korpusie oficerów administracji, dział gospodarczy[14].

17 lipca 1925 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski nadał mu stopień generała brygady „wyłącznie z prawem do tytułu” z dniem 31 sierpnia 1925[15]. 31 sierpnia 1925 został przeniesiony w stan spoczynku[16]. Na emeryturze zamieszkał w Warszawie[17][18][19].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 ewakuował się z Warszawy do rodziny do Lwowa. W listopadzie 1939 został aresztowany przez NKWD i osadzony w więzieniu „Brygidki”. Zamordowany wiosną 1940 na terytorium ówczesnej Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Figuruje na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej[20]. Został pochowany na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

W czasie służby w c. i k. Armii otrzymał:

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Stawecki 1994 ↓, s. 186, autor nie wskazał, czy chodzi o Jaworze Dolne, czy też Jaworze Górne.
  2. Kubacki 2007 ↓, s. 59, wg autora urodził się w Pilźnie.
  3. Schematismus 1903 ↓, s. 541.
  4. Schematismus 1909 ↓, s. 631.
  5. Schematismus 1910 ↓, s. 921.
  6. Schematismus 1914 ↓, s. 381.
  7. Ranglisten 1918 ↓, s. 436.
  8. Schematismus 1903 ↓, s. 1120.
  9. Schematismus 1909 ↓, s. 1226.
  10. Ranglisten 1918 ↓, s. 1753.
  11. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 9 z 28 stycznia 1919, s. 227.
  12. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 11 z 1 lutego 1919, s. 290.
  13. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 22, 1277, 1315.
  14. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 22, 1159, 1196.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 77 z 24 lipca 1925 roku, s. 412.
  16. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 87 z 28 sierpnia 1925 roku, s. 472.
  17. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 881.
  18. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 322.
  19. W 1939 roku mieszkał przy ul. Czarnieckiego 17 na Żoliborzu Oficerskim, por. Spis abonentów sieci telefonicznej m.st. Warszawy P.A.S.T. i warszawskiej sieci P.P.T.T. 1939/1940, str. 208.
  20. Andrzej Przewoźnik, Jolanta Adamska: Katyń. Zbrodnia, prawda, pamięć, Warszawa 2010, str. 550. ​ISBN 978-83-247-2036-1​. Por. Kurc Siemion, syn Mariana, ur. 1868, lista 55/1-99, [w:] Listy katyńskiej ciąg dalszy. Straceni na Ukrainie, Zeszyty Katyńskie (nr 4), Warszawa 1994, str. 50.
  21. Ranglisten 1918 ↓, s. 436, 1753.

BibliografiaEdytuj

  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1903. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, grudzień 1902. (niem.)
  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1909. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, styczeń 1909. (niem.)
  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1910. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, grudzień 1909. (niem.)
  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1914. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, luty 1914. (niem.)
  • Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1918. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, 1918. (niem.)
  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
  • Henryk Piotr Kosk: Generalicja polska. Popularny słownik biograficzny. T. 1 A-Ł. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1998. ISBN 83-87103-55-1.
  • Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski niepodległej. Warszawa: Editions Spotkania, 1991.
  • Grzegorz Kubacki. Generał brygady Szymon Kurz (1868-1940). „Zeszty metodyczne Samorządowego Centrum Edukacji w Tarnowie”. 63 Generałowie Wojska Polskiego synowie Ziemi Tarnowskiej (1918-1945). Materiały pomocnicze do nauczania historii Polski XIX i XX wieku oraz historii regionalnej, 2007. Tarnów: Wydawnictwo Diecezji Tarnowskiej Biblos. ISSN 1731-9765. 
  • Piotr Stawecki: Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994. ISBN 83-11-08262-6.