Taraba (ptak)

Taraba[5], taraba wielka (Taraba major) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny chronkowatych (Thamnophilidae). Zasiedla większość krainy neotropikalnej, od południowo-wschodniego Meksyku do północnej Argentyny. Jedyny przedstawiciel rodzaju Taraba. Nie jest zagrożony.

Taraba
Taraba major[1]
(Vieillot, 1816)
Ilustracja
Samiec sfotografowany w Bonito w Brazylii
Ilustracja
Samica sfotografowana w Bonito w Brazylii
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd tyrankowce
Rodzina chronkowate
Podrodzina chronki
Plemię Thamnophilini
Rodzaj Taraba[2]
Lesson, 1830
Gatunek taraba
Synonimy
  • Thamnophilus major Vieillot, 1816[3]
Podgatunki

zobacz opis w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Podgatunki i zasięg występowaniaEdytuj

Wyróżnia się 10 podgatunków Taraba major[3][6]:

  • T. m. melanocrissus (P. L. Sclater, 1860) – południowo-wschodni Meksyk do zachodniej Panamy
  • T. m. obscurus J. T. Zimmer, 1933 – zachodnia Kostaryka do północnej Kolumbii
  • taraba północna[5] (T. m. transandeanus) (P. L. Sclater, 1855) – południowo-zachodnia Kolumbia, zachodni Ekwador i północno-zachodnie Peru
  • T. m. granadensis (Cabanis, 1872) – północna i środkowa Kolumbia oraz północno-zachodnia Wenezuela
  • T. m. semifasciatus (Cabanis, 1872) – wschodnia Kolumbia, południowa i północno-wschodnia Wenezuela, region Gujana oraz północno-wschodnia i środkowa Brazylia
  • T. m. duidae Chapman, 1929góry Duida (południowo-wschodnia Wenezuela)
  • T. m. melanurus (P. L. Sclater, 1855) – zachodnia Amazonia
  • T. m. borbae (Pelzeln, 1868) – zachodnio-środkowa Brazylia na południe od Amazonki
  • T. m. stagurus (M. H. K. Lichtenstein, 1823) – wschodnia i północno-wschodnia Brazylia
  • taraba południowa[5] (T. m. major) (Vieillot, 1816) – wschodnia Boliwia, Paragwaj, południowa Brazylia i północna Argentyna

MorfologiaEdytuj

Mierzy 20 cm, osiąga masę ciała 50–70 g. Samiec kontrastowy, ma czerwone oczy, smoliście czarny wierzch ciała i trzy białe pręgi na skrzydle. Spód jego ciała początkowo jest biały, od nóg w tył szary. Samica ma kasztanowaty wierzch ciała i płowy spód.

ZachowanieEdytuj

Taraba ma bardzo zróżnicowany pokarm, do jej diety należą m.in. ślimaki, drobne gryzonie i ryby. Środowiskiem tego gatunku ptaka są niższe części zarośli.

StatusEdytuj

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje tarabę za gatunek najmniejszej troski (LC – least concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Według szacunków z 2008 roku, całkowita liczebność populacji zawiera się w przedziale 0,5–5,0 milionów osobników. Trend liczebności populacji uznawany jest za stabilny[4].

PrzypisyEdytuj

  1. Taraba major, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. Taraba, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] [dostęp 2011-10-07] (ang.).
  3. a b Great Antshrike (Taraba major) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-20)].
  4. a b Taraba major, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  5. a b c Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Thamnophilini Swainson, 1824 (wersja: 2020-11-15). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-12-13].
  6. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Antbirds (ang.). IOC World Bird List (v10.2). [dostęp 2020-12-13].

BibliografiaEdytuj

  • David Burni, Ben Hoare, Joseph DiCostanzo, BirdLife International (mapy wyst.), Phil Benstead i inni: Ptaki. Encyklopedia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009, s. 350. ISBN 978-83-01-15733-3.

Linki zewnętrzneEdytuj