Otwórz menu główne

Tekst zachodni – jedna z czterech podstawowych rodzin typów tekstu Nowego Testamentu. Nazwę tę po raz pierwszy wprowadził Johann Salomo Semler (1725-1791).

Cechy charakterystyczne tekstu zachodniegoEdytuj

Jedną z jego najbardziej charakterystycznych cech, jest tendencja do parafrazowania lekcji trudniejszych, obfituje w dodatki mówiące o rzeczach nieprawdopodobnych. Tendencja do harmonizacji tekstu Ewangelii (nie tak często jak tekst bizantyjski). Reprezentuje ludowy, wczesnochrześcijański tekst Nowego Testamentu.

Świadkowie tekstu zachodniegoEdytuj

Najznakomitszym reprezentantem tekstu zachodniego jest Kodeks Bezy.

Najważniejszymi rękopisami przekazującymi tekst zachodni są:

Symbol Nazwa Wiek Zawiera
p48 III fragment Dz 23
p69 Oxyrhynchus XXIV III fragment Łk 22
p38 Papirus Michigan ok. 300 fragment Dziejów
0171 IV fragmenty Mt i Łk
(01) ﬡ {Kodeks Synajski} IV J 1, 1 – 8, 38
Dea (05) Kodeks Bezy ok. 400 Ewangelie i Dzieje
W (032) Kodeks Waszyngtoński V Mk 1, 1 – 5, 30
Dp (06) Kodeks z Clermont VI Dzieje i Listy
F (010) Kodeks Augiański IX Listy Pawła
G (012) Kodeks Boerneriański IX Listy Pawła

Inne rękopisy:  ,  ,   (?),  , 066, 0177, 36, 88, 181, 255, 257, 338, 383 (Dzieje), 440, 614, 913, 915, 917, 1108, 1245, 1518, 1611, 1739, 1836, 1874, 1898, 1912, 2138, 2298[1].

Ojcowie Kościoła i starożytne przekładyEdytuj

Już Polikarp ze Smyrny (zm. 156) cytował Dzieje Apostolskie według tekstu zachodniego. Tekstem zachodnim posługiwał się Ireneusz, Tertulian, Cyprian, Nowacjan. Tekst zachodni przejęły przekłady starołacińskie (Afra i Itala) i niektóre staro-syryjskie (kuretoński). W rękopisach przetrwał aż do wieku XIV.

HistoriaEdytuj

Powstał prawdopodobnie w okolicach Antiochii na początku II wieku. W Egipcie był obecny około roku 200 i pełnił rolę drugorzędnego tekstu. Rozpowszechnił się przede wszystkim na zachodzie: Północna Afryka, Galia i Północne Włochy. Istnieje kilka typów tekstu zachodniego, a relacja między nimi jest trudna do ustalenia. Należy przyjąć, że w różnych miejscach i czasie dokonano w nim kilku niezależnych od siebie zmian. Na ogół były to dodatki pochodzące z tradycji ustnej. Czasem jednak usuwano z tekstu biblijnego niektóre frazy, czego dowodem jest Kodeks Bezy.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. David Alan Black: New Testament Textual Criticism. Baker Books, 2006, s. 65.

BibliografiaEdytuj

  • J. Rendel Harris: Four lectures on the western text of the New Testament. London: 1894. (ang.)
  • Bruce M. Metzger: The Text of the New Testament: Its Transmission, Corruption, and Restoration. New York, Oxford: Oxford University Press, 1980, s. 156-185. (ang.)
  • J. Delobel. Focus on the ‘Western’ Text in Recent Studies. „Ephemerides Theologicae Lovanienses”. Vol. 73, s. 401–410, 1997 (ang.).