Teofil Zieliński

Teofil Wojciech Zieliński (ur. 18 grudnia 1895 w Krakowie[1], zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – kapitan administracji (piechoty) Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Teofil Wojciech Zieliński
kapitan administracji kapitan administracji
Data i miejsce urodzenia 18 grudnia 1895
Kraków
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby przed 1916 – 1940
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzeł hallerczyków.jpg Błękitna Armia
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Piechoty (LP)
3 Pułk Piechoty (LP)
4 Pułk Piechoty Legionów
54 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych
20 Pułk Piechoty Ziemi Krakowskiej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie Fryderyka i Katarzyny z domu Łaptaś[1].

W czasie I wojny światowej służył w Legionach w 2 i 3 pułku piechoty.

Wstąpił do Wojska Polskiego. W czasie wojny polsko-bolszewickiej służył w 4 pułku piechoty Legionów oraz w 54 pułku piechoty Strzelców Kresowych.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku i w 1922 został zweryfikowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Służył w 20 pułku piechoty Ziemi Krakowskiej, gdzie był dowódcą plutonu[2].

W 1924 roku został awansowany na kapitana piechoty. W 1929 został oddelegowany do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie[3], a w 1935 do Szkoły Podchorążych Piechoty jako wykładowca historii wojskowości[1].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 roku spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia majora[4]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 635.
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 182, 428.
  3. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 54, 805.
  4. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  5. M.P. z 1931 r. nr 260, poz. 352.
  6. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 54.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938 roku, s. 54.

BibliografiaEdytuj