Otwórz menu główne

Tytus Karlikowski (ur. 3 stycznia 1927 w Łęczycy, zm. 3 lipca 2019 w Warszawie[1][2][3]) – polski działacz podziemia niepodległościowego w czasie II wojny światowej, członek Armii Krajowej, uczestnik powstania warszawskiego, prof. dr hab. inż., specjalista w zakresie inżynierii środowiska, ochrony przeciwpożarowej lasu oraz ochrony środowiska, działacz kombatancki, przewodniczący Środowiska Żołnierzy Batalionu Armii Krajowej „Zośka” i Komitetu Opieki nad Grobami Poległych Żołnierzy Batalionu „Zośka”.

Tytus Karlikowski
Data i miejsce urodzenia 3 stycznia 1927
Łęczyca
Data i miejsce śmierci 3 lipca 2019
Warszawa
Zawód, zajęcie specjalista inż. środowiska, ochrony przeciwpożarowej lasu i ochrona środowiska
Narodowość polska
Tytuł naukowy prof. dr hab. inż.
Rodzice Roman i Maria
Małżeństwo Anna Kucharska
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż z Mieczami Orderu Krzyża Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Wojska (dwukrotnie) Krzyż Partyzancki Krzyż Armii Krajowej Warszawski Krzyż Powstańczy Medal za Warszawę 1939–1945 Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Medal „Pro Patria” Złoty Krzyż „Za Zasługi dla ZHP”
Grób Tytusa Karlikowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

ŻyciorysEdytuj

Syn Romana i Marii. Przed wybuchem II wojny światowej, działał w harcerstwie, zdołał ukończyć szkołę powszechną i zdać egzamin wstępny do gimnazjum. Podczas polskiej wojny obronnej, brał udział w obronie stolicy w ramach Wojennego Pogotowia Harcerzy. Od lutego 1940 r., w konspiracji, w ramach jednego z zastępów tajnego harcerstwa, następnie członek Szarych Szeregów. W 1943 r., uzyskał w ramach tajnych kompletów tzw. małą maturę. W 1943 r., zawyżył swój wiek o trzy lata, by móc wstąpić do Grup Szturmowych Szarych Szeregów i brał udział w akcjach bojowych: Meksyk II, Meksyk III i Meksyk IV, a w dniu 26 września 1943 r. w akcji „Wilanów”. Od września po reorganizacji Grup Szturmowych członek batalionu „Zośka”. W momencie wybuchu powstania warszawskiego 1 sierpnia 1944 r. został odcięty na terenie Śródmieścia i nie dotarł na miejsce koncentracji swojego batalionu. W dniach 1–5 sierpnia brał udział w walkach w ramach batalionu „Kiliński” AK, między innymi w próbie zdobycia budynku PAST-y. Następnie po dołączeniu do rodzimego batalionu brał udział w walkach na terenie Woli. 11 sierpnia został poważnie ranny w wyniku wybuchu i wyłączony z dalszej walki.

W 1951 ukończył studia na Wydziale Leśnym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, uzyskał tytuł magistra inżyniera nauk leśnych i zaangażował się w pracę naukową[4]. Był prekursorem między innymi metody prognozowania pożarów lasów oraz inicjatorem wykorzystania samolotów w kompleksowym gaszeniu ich pożarów, a także autorem programów profilaktyki przeciwpożarowej lasów. Piastował między innymi funkcję przewodniczącego Working Group for Ferest Fire przy ONZ w Genewie (1981–1987), a także prof. Instytutu Badawczego Leśnictwa (IBL) i kierownika Katedry Profilaktyki Pożarniczej w Szkole Głównej Służby Pożarniczej (SGSP) w Warszawie (1982–1987). Członek honorowy PAN. Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym na Powązkach (kwatera A16-5-2)[5].

Odznaczenia i wyróżnieniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj