Układ wysokościowy

Układ wysokościowy – układ, który tworzą wysokości normalne, odniesione do średniego poziomu morza.

Układy wysokości w Europie

W Polsce „poziom morza” odnosi się do:

Rzędne w układzie wysokościowym określa się na podstawie pomiarów geodezyjnych nawiązanych do punktów podstawowej osnowy geodezyjnej kraju – wysokościowej osnowy geodezyjnej.

Obowiązujący w Polsce układ PL-EVRF2007-NH z poziomem odniesienia w Amsterdamie jest częścią państwowego systemu odniesień przestrzennych wprowadzonego Rozporządzeniem Rady Ministrów z 15 października 2012[2]. Układ wysokości PL-KRON86-NH[3] może być stosowany do czasu wdrożenia układu wysokościowego PL-EVRF2007-NH na obszarze całego kraju, nie dłużej jednak niż do 31 grudnia 2023[4], a układy PL-KRON60-NH, Amsterdam '55, Triest oraz lokalne przestały obowiązywać z dniem 31 grudnia 2009, jednak w zasobach ośrodków geodezyjnych są nadal przechowywane i są używane przez geodetów jako obligatoryjne do czasu przejścia na jednolity układ odniesienia.

Oprócz układów wysokościowych odnoszących się do poziomu morza, występują również lokalne układy wysokościowe wyznaczone w terenie do konkretnych elementów (punktów) odniesienia. Przykładami lokalnych układów wysokościowych w Polsce są: układ wysokości Zero Wisły oraz układ wysokości miasta Łodzi (ŁAM).

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj